ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΤΑ ΖΩΑ: 

Σκέψου ότι είναι 10.000 π.Χ και περπατάς χαρούμενος με το παιδί σου και βλέπεις ένα λιοντάρι. Δεν έχεις ξαναδεί λιοντάρι όμως οπότε πηγαίνεις το παιδί σου κοντά του για να παίξουν.

 

Και το λιοντάρι τρώει το παιδί σου.

 

Οπότε γυρνάς σπίτι σου και το λες στεναχωρημένος στη γυναίκα σου. Αλλά μετά λες δεν πειράζει. Κάνεις κι άλλο παιδί στη γυναίκα σου και σε 5 χρόνια περπατάς ξανά με το καινούριο σου παιδί και ξαναβλέπεις ένα λιοντάρι να έρχεται από μακριά.

 

Αυτή τη φορά κρύβεις το παιδί σου από το λιοντάρι και μετά από λίγο το λιοντάρι φεύγει.

 

Οπότε βγαίνεις από την κρυψώνα και ξαναπερπατάς χαρούμενος με το παιδί σου και τότε βλέπεις ένα πουλί να πετάει από πάνω του. Και τη στιγμή που το κοιτάζει το παιδί σου πέφτει κάτω και πεθαίνει.

 

Οπότε γυρνάς πάλι σπίτι και το λες πάλι στεναχωρημένος στη γυναίκα σου. Αλλά μετά λες πάλι δεν πειράζει. Κάνεις κι άλλο παιδί στη γυναίκα σου αλλά αυτή τη φορά δίνεις μια υπόσχεση στον εαυτό σου:

 

Από εδώ και στο εξής θα κρύβεις πάντα το παιδί σου όταν βλέπεις λιοντάρια και θα κρύβεις πάντα το παιδί σου όταν βλέπεις πουλιά να πετάνε από πάνω του.

10.000 χρόνια μετά είσαι σπίτι και διαβάζεις μια ιστορία για λιοντάρια. Σήμερα σκέφτεσαι, ψάχνεις, κρίνεις. Και προχωράς γρήγορα στην επόμενη ιστορία.

 

Στην πραγματικότητα όμως είσαι στη σπηλιά σου ξανά και κοιτάς τον ουρανό με φόβο.

Κανείς μας δεν έφυγε απο αυτή.

 

Όχι επειδή δεν ξέρουμε να κρίνουμε.

 

Αλλά επειδή δεν είναι τόσο εύκολο να ξεχωρίζεις τα λιοντάρια...