Μαρ 29

Όταν ο γονιός είναι παράδειγμα προς αποφυγή

0 σχόλια

 

Πολλές φορές στη ζωή μας θα ακούσουμε ή θα πούμε τη φράση «πάρε παράδειγμα από τους γονείς σου». Μπορεί να το πούμε για κάτι θετικό ή για κάτι αρνητικό. Συνήθως όμως, θα είναι για κάτι καλό. Θα το πούμε για να μνημονεύσουμε τον σωστό τρόπο διαχείρισης μιας, όποιας, κατάστασης και να δώσουμε ένα καλό παράδειγμα.

 

Ο γονιός, πέρα φυσικά από κάποιες εξαιρέσεις, είναι το Α και Ω στη δημιουργία του χαρακτήρα ενός παιδιού και την ηθική του. Είναι αυτός που πρέπει να δώσει το καλό παράδειγμα στο παιδί του και να το μεγαλώσει με αξίες ώστε να «παραδώσει» στην κοινωνία έναν «σωστό» άνθρωπο.

 

Αυτό τουλάχιστον θέλω να πιστεύω.

 

Χθες το βράδυ βρέθηκα μπροστά σε μια κατάσταση στην οποία θα ήθελα πολύ να απαντήσω αλλά λόγω του χαρακτήρα μου και λόγω του ότι δεν ξέρεις με ποιον έχεις να κάνεις, κρατήθηκα.

 

Ναι είχα πάει στο γήπεδο. Στο ΟΑΚΑ.

 

Ο αγώνας ήθελε 20 δευτερόλεπτα περίπου και η Ρεάλ είχε τη μπάλα. Παρακαλάγαμε όλοι να μη σκοράρει στην τελευταία επίθεση για να κερδίσουμε. 3-2-1-0,1 πετάει τη μπάλα ο Ρούντι, σαν κουόρτερμπακ στο ράγκμπι, και η πουτ@ν@ μπαίνει μέσα. Παγώνουμε όλοι, αρχίζουμε να βυζοτραβιόμαστε κλπ. Περνάνε 2 λεπτά και αρχίζουμε σιγά σιγά να ανεβαίνουμε τα σκαλιά της θύρας για να φύγουμε.

 

Και τότε ακούω το εξής: «Να ψοφήσει ο π@ύστης. Να μη του ξημερώσει αύριο».

 

Γενικά όλοι μας βρίζουμε κάποιες φορές στο γήπεδο, αλλά τέτοια πράγματα ούτε να τα ακούω δεν θέλω.

 

Γυρίζω και κοιτάω και τι βλέπω. Ένας 40άρης με τον γιο του ο οποίος πρέπει να ήταν 6-8 χρονών. Και μου γυρίζουν τα άντερα.

 

Τι λες βρε πουστ@ρ@; Τι λες βρε γ@μιόλη; Τι ξεστωμίζεις ρε @ρχιδι μπροστά στον γιο σου; Ότι και να έγινε, σε όποια κατάσταση και αν είσαι, και 200 παλμούς να έχεις, και νεύρα να έχεις και ό,τι σκ@τ@ θες να έχεις, τι είναι αυτά τα λόγια μπροστά στο παιδί σου;

 

Δε ντρέπεσαι;

 

Αυτό είναι το παράδειγμα που θες να του δώσεις; Ό,τι αν κάποιος πετύχει ένα καλάθι και χάσει η ομάδα μας έναν αγώνα θα ευχηθούμε να πεθάνει; Το εννοείς δεν το εννοείς, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι το έιπες. Και δεν το είπες απλά, το είπες μπροστά στον γιο σου.

 

Δηλαδή αν βρεθείς σε μια πραγματικά δυσάρεστη θέση στη ζωή σου τι θα κάνεις;

 

Πραγματικά ντρέπομαι για λογαριασμό σου. ΞΕΦΤΙΛΑ.

 

Newest Posts
  • Θυμάστε που μας έβαζαν στο σχολείο να τραγουδάμε το «Αν όλα τα παιδιά της Γης» του Ρίτσου; Το θυμάστε. Πόσο καιρό έχετε να το ακούσετε; Δεν είχα σκοπό να γράψω κάτι σχετικό. Έχω μια αποστροφή στις «Παγκόσμιες Ημέρες…» γενικώς. Ωστόσο ένα περιστατικό στο σχολείο του μικρού, οι μαθητικές παρελάσεις που επίκεινται μετά των σημαιοφόρων για την 25η Μαρτίου και κάτι που άκουσα χθες στο ραδιόφωνο με έβαλαν στην πρίζα. Σήμερα είναι λέει η Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων. Έψαξα να βρω πως ακριβώς προέκυψε άλλη μια ‘’Παγκόσμια Ημέρα’’. Καθιερώθηκε το 1966 από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών σε ανάμνηση ενός τραγικού συμβάντος. Στις 21 Μαρτίου του 1960 η αστυνομία της ρατσιστικής Νοτίου Αφρικής πυροβόλησε εν ψυχρώ κατά μιας διαδήλωσης φοιτητών στην πόλη Σάρπβιλ, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 70 άνθρωποι. Οι νεαροί διαδηλωτές διαμαρτύρονταν ειρηνικά κατά των νόμων του Απαρτχάιντ, που είχε επιβάλλει το καθεστώς της λευκής μειοψηφίας στη χώρα, εφαρμόζοντας τη θεωρία της ανισότητας ανάμεσα στις φυλές. Το 1945, προετοιμάζοντας το «έδαφος» για την τυπική επιβολή του ρατσιστικού καθεστώτος του Απαρτχάιντ λίγα χρόνια αργότερα, το 1948, οι αρχές της Νότιας Αφρικής επιβάλουν τον «Ενιαίο νόμο για τους ιθαγενείς στις αστικές περιοχές», ο οποίος προέβλεπε ολόκληρη σειρά διαφόρων και διαφορετικών αδειών και ντοκουμέντων που όφειλε να διαθέτει ο μαύρος πληθυσμός. Μεταξύ άλλων, αυτά τα έγγραφα περιείχαν πληροφορίες για το εργασιακό καθεστώς του κατόχου τους, καθώς και για τις επιτρεπόμενες δουλειές για τους μαύρους σε συγκεκριμένες περιοχές. Το 1952, το καθεστώς ενισχύει την παραπάνω νομοθεσία, με έναν νόμο υπό τον κυνικό, ως προς το περιεχόμενό του, τίτλο «Για την άρση του νόμου περί αδειών». Παρά την ονομασία του, ο νέος νόμος υποχρέωνε τον μαύρο πληθυσμό, ανεξάρτητα από το αν είχε ή όχι τις προηγούμενες άδειες, να έχει πάντα πάνω του ένα ειδικό βιβλιαράκι στο οποίο έπρεπε να υπάρχει το πλήρες όνομα του κατόχου, ο φορολογικός του αριθμός, άδεια παρουσίας σε αστική ζώνη, άδεια αναζήτησης εργασίας στην πόλη, άδεια του Γραφείου Εργασίας, υπογραφή του εργοδότη ανανεούμενη ανά μήνα, που να επιβεβαιώνει ότι ο κάτοχος εξακολουθεί να εργάζεται για εκείνον, καθώς και άλλα στοιχεία. Επιπλέον, ο κάτοχος αυτού του βιβλιαρίου, όφειλε να το επιδεικνύει σε κάθε απαίτηση της αστυνομίας, καθώς επίσης και ακόμη πενήντα κατηγοριών κρατικών υπαλλήλων. Σε περίπτωση που αρνούνταν να δείξει το βιβλιάριο, ή έλειπε κάποιο από τα παραπάνω στοιχεία - πράγμα προφανώς πανεύκολο δεδομένου του μεγάλου αριθμού τους - ο μαύρος Νοτιοαφρικανός, τιμωρούνταν με 30 μέρες φυλάκιση. Στην διάρκεια 12 μηνών, από τις 30 Ιουνίου του 1965, έως και τις 30 Ιουνίου του 1966, τιμωρήθηκαν με βάση τον παραπάνω νόμο, σχεδόν 500.000 μαύροι Νοτιοαφρικανοί. Την περίοδο της Σφαγής του Σάρπβιλ, για ανάλογη παράβαση διεξάγονταν σχεδόν 1.000 δίκες την μέρα και το 1966 αυξήθηκαν σε 1.300 την μέρα. Από το 1960, ο νόμος άρχισε να έχει ισχύ και για τις γυναίκες. Ήταν προφανές ότι ο νόμος ήταν έτσι φτιαγμένος που να προσφέρει αφορμές καταστολής ενάντια στον μαύρο πληθυσμό. Η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο, με την αξιοπρέπεια των ανθρώπων να κουρελιάζεται καθημερινά από το καθεστώς. Το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο και το Παναφρικανικό Κογκρέσο, οι μεγαλύτερες, δηλαδή, οργανώσεις ενάντια στο Απαρτχάιντ, προχωρούν σε κινητοποιήσεις ενάντια στο νόμο τον Μάρτιο του 1960. Νωρίς το πρωί της 21ης Μαρτίου, μια ειρηνική διαδήλωση κατευθύνθηκε προς το αστυνομικό τμήμα της Σάρπβιλ, για να διαμαρτυρηθεί ενάντια στον νόμο. Η αστυνομία απαντά με βία, χρησιμοποιώντας γκλομπ και δακρυγόνα. Οι διαδηλωτές αμύνονται με ό,τι βρουν. Η διαδήλωση διαλύεται, αλλά οι μηχανισμοί καταστολής δεν είχαν τελειώσει. Εντέχνως διασπείρεται η «πληροφορία» στον κόσμο ότι μέσα στην μέρα, η ηγεσία της αστυνομίας θα προχωρήσει σε «ανακοινώσεις» για τις άδειες. Η παγίδα έχει αρχίσει να στήνεται. Ο κόσμος αρχίζει να συγκεντρώνεται μπροστά από το αστυνομικό τμήμα περιμένοντας να μάθει τι συμβαίνει. Ανάμεσά τους, πολλά γυναικόπαιδα. Περίπου στις 10 το πρωί, περνά χαμηλά πάνω από το πλήθος μια μοίρα πολεμικών αεροσκαφών με προφανή σκοπό να το τρομοκρατήσει. Η κόσμος όμως παραμένει στην θέση του, αγνοώντας την προβοκάτσια. Περίπου στη μία μετά το μεσημέρι η αστυνομία προχωρά στην σύλληψη τριών στελεχών του αντιρατσιστικού κινήματος. Ο κόσμος πλησιάζει για να διαμαρτυρηθεί για την σύλληψη και ξαφνικά δέχεται μαζικά πυρά. Η αστυνομία πυροβολεί αδιάκριτα άοπλους ανθρώπους. Πυροβολεί με μανία ακόμη και όταν ο κόσμος υποχωρεί τρέχοντας να σωθεί. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο 30 σφαίρες βρέθηκαν σε τραύματα στο μπροστινό μέρος του σώματος, ενώ όχι λιγότερες από 155 στην πλάτη. Είναι χαρακτηριστικό του μένους των σφαγέων, ότι μέσα σε 40 δευτερόλεπτα ρίχτηκαν πάνω από 700 πυροβολισμοί. Το τραγικό αποτέλεσμα ήταν 69 άνθρωποι νεκροί, ανάμεσά τους 8 γυναίκες και 10 παιδιά και 180 τραυματίες, εκ των οποίων 31 γυναίκες και 19 παιδιά. Στις 8 Απρίλη, ο γενικός εισαγγελέας της Νότιας Αφρικής απαγόρευσε το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο και το Παναφρικανικό Κογκρέσο, τα οποία πέρασαν στην παρανομία, χωρίς, φυσικά, να σταματήσουν την δράση τους. Στις 30 Μάη το καθεστώς επιβάλει καθεστώς «έκτακτης ανάγκης» το οποία κράτησε μέχρι τις 31 Αυγούστου του 1960. Κατά την διάρκεια αυτή πραγματοποιήθηκε πογκρόμ συλλήψεων και φυλακίσεων του αντιρατσιστικού κινήματος. Ταυτόχρονα, ο υπουργός Δικαιοσύνης του καθεστώτος ανακοινώνει την ψήφιση νομοσχεδίου με το οποίο θα απαλλάσσονταν όλα τα κρατικά στελέχη που ενεπλάκησαν στην σφαγή από κάθε ευθύνη. Αυτή εδώ είναι ίσως η συγκλονιστικότερη φωτογραφία που έχω δει στη ζωή μου. Υποθέτω πως και πολλοί άλλοι συγκλονίστηκαν εξίσου. Αν αυτό το παιδί ζούσε σήμερα θα πήγαινε σχολείο, πιθανότατα σε κάποιο νησί. Και τότε πολλοί απ’ τους «συγκλονισμένους» γονείς θα αποφάσιζαν αποχή των δικών τους παιδιών απ’ τα μαθήματα. ΥΓ Ο λατρεμένος Μάνος Λοḯζος έγραψε το 1967 «ΤΑ ΝΕΓΡΙΚΑ» σε στίχους Γιάννη Νεγρεπόντη. ΥΓ1 Κι εδώ ο Μίκης… ΥΓ Είμαι υπόχρεος για την φιλοξενία.
  • Είμαι 34 χρονών, σοβαρός άνθρωπος υποτίθεται, σκληρός μπλακμεταλλάς, αλλά σήμερα κλαψουρίζω σαν το γατί μου από το πρωί. Γιατί η θλίψη είναι βαριά. Γιατί κλείνει ένας κύκλος. Γράφτηκε το τέλος μιας εποχής. Ο Θανάσης, ο Τυφώνας, ήταν το καθρέπτισμα της σχέσης μας με την ομάδας μας, όπως αυτή σφυρηλατείται από τότε που αρχίζεις να δηλώνεις ''κάτι''. Τρελός με την ομάδα , πάντα παρορμητικός, πάντα παραπονιάρης, πάντα αδικημένος, πάντα έτοιμος να κατασπαράξει τα σκοτεινά κέντρα που λυμαίνονται τον Παναθηναικό μας. Αλλά και χαμογελαστός, και καλοπροαίρετος και χαβαλές και ανθρώπινος. Σήμερα αποχαιρετούμε τον πιο αυθεντικό Παναθηναϊκό που γνώρισε η γενιά μας. Τυφώνα σε ευχαριστώ που υπήρξες. Σε ευχαριστώ που συνέβαλλες τα μέγιστα για να γίνω εγώ και κάμποσοι ακόμα περήφανοι Παναθηναϊκοί. Σε ευχαριστώ που έκανες την ομάδα που αγαπώ γνωστή στα πέρατα της γης. Εσένα και τον κύριο Παύλο θα σε θυμόμαστε για πάντα, γιατί κάνατε αυτόν τον σύλλογο γίγαντα. Σηκώστε τα ποτήρια και πιείτε κάτι στην μνήμη του σήμερα. Αντίο Γίγαντα.