Μαρ 4

Μέτρον ἄριστον

19 σχόλια

Έγινε επεξεργασία: Μαρ 5

 

 

«Τα παιδιά αγαπούν πλέον την πολυτέλεια. Έχουν κακές συνήθειες, περιφρονούν την εξουσία και τις Αρχές, δείχνουν ασέβεια για τους πρεσβύτερους και προτιμούν να μιλούν αντί να ασκούνται. Τα παιδιά είναι τώρα οι τύραννοι, όχι οι υπηρέτες των οίκων τους. Δεν σηκώνονται πλέον όταν οι μεγαλύτεροι μπαίνουν στο δωμάτιο. Αντιτιθέμενα στους γονείς τους, μιλούν μπροστά σε κόσμο, καταβροχθίζουν όλες τις λιχουδιές στο τραπέζι, σταυρώνουν τα πόδια τους, και τυραννούν τους δασκάλους τους.»

 

-Σωκράτης

 

 

 

 

Για τον καθένα που διαβάζει για πρώτη φορά το άνωθεν κείμενο, είναι σχεδόν σίγουρο πως πριν δει το «Σωκράτης» και συνειδητοποιήσει πως μιλάμε για σχεδόν 2.500 έτη πριν, θα συμπεράνει πως τα παράπονα αυτά τα κάνει ένας μεσήλικας του 2019.

Και όμως.

Κάποια πράγματα είναι διαχρονικά.

Για να είμαστε απολύτως δίκαιοι, το εν λόγω κείμενο δεν ειπώθηκε ποτέ από τον Μεγάλο, αλλά αποδόθηκε σε αυτόν μέσω Πλάτωνος από τους William L. Patty και Louise S. Johnson, στο Personality and Adjustment (p. 277).

Από εκεί, το χρησιμοποίησαν οι New York Times, κατόπιν και ο δήμαρχος του Άμστερνταμ Gijsbert van Hall σε μια ομιλία του, και έγινε "viral" για τα δεδομένα της εποχής (~1950s).

 

Δεκάδες ακαδημαϊκοί έψαχναν για μια πενταετία να βρουν την πηγή ή έστω κάτι σχετικό με το κείμενο και τον Σωκράτη, αλλά δεν βρήκαν ποτέ τίποτα, και κατέληξε ως μια ακόμα περίπτωση «ψευδοπλάτωνος».

Για τους φίλους όμως της Έκτης Τέχνης όμως, υπάρχει κάποιος που συνδέει τις τελείες αυτές και αυτός δεν είναι άλλος από τον τύπο που κατάφερε να ανεβάσει έργο με την λέξη «λοπαδοτεμαχοσελαχογαλεοκρανιολειψανοδριμυποτριμματοσιλφιολιπαρομελιτοκατακεχυμενοκιχλεπικοσσυφοφαττοπεριστεραλεκτρυονοπτοπιφαλλιδοκιγκλοπελειολαγωοσιραιοβαφητραγανοπτερυγών» στις Εκκλησιάζουσες, το οποίο εκτός από το γεγονός πως είναι η μεγαλύτερη λέξη στην Ιστορία όλων των γλωσσών με 172 χαρακτήρες και 78 συλλαβές (Guinness World Records), είναι και η πιο αηδιαστική και εμετική μαγειρική συνταγή όλων των εποχών.

 

Στις Νεφέλες του λοιπόν, όπου κεντρικό πρόσωπο είναι ο Σωκράτης -τον οποίο ο Αριστοφάνης περνάει πριονοκορδέλα- μάχονται ο Δίκαιος και ο Άδικος Λόγος με τον δεύτερο να λέει χαρακτηριστικά:

 

«Λέξω τοίνυν τὴν ἀρχαίαν παιδείαν, ὡς διέκειτο,

ὅτ᾽ ἐγὼ τὰ δίκαια λέγων ἤνθουν καὶ σωφροσύνη ᾽νενόμιστο.

πρῶτον μὲν ἔδει παιδὸς φωνὴν γρύξαντος μηδὲν ἀκοῦσαι·

εἶτα βαδίζειν ἐν ταῖσιν ὁδοῖς εὐτάκτως εἰς κιθαριστοῦ

τοὺς κωμήτας γυμνοὺς ἁθρόους, κεἰ κριμνώδη κατανείφοι.

εἶτ᾽ αὖ προμαθεῖν ᾆσμ᾽ ἐδίδασκεν τὼ μηρὼ μὴ ξυνέχοντας,

ἢ Παλλάδα περσέπολιν δεινάν, ἢ τηλέπορόν τι βόαμα,

ἐντειναμένους τὴν ἁρμονίαν, ἣν οἱ πατέρες παρέδωκαν.

εἰ δέ τις αὐτῶν βωμολοχεύσαιτ᾽ ἢ κάμψειέν τινα καμπήν,

οἵας οἱ νῦν τὰς κατὰ Φρῦνιν ταύτας τὰς δυσκολοκάμπτους,

ἐπετρίβετο τυπτόμενος πολλὰς ὡς τὰς Μούσας ἀφανίζων.

ἐν παιδοτρίβου δὲ καθίζοντας τὸν μηρὸν ἔδει προβαλέσθαι

τοὺς παῖδας, ὅπως τοῖς ἔξωθεν μηδὲν δείξειαν ἀπηνές·

εἶτ᾽ αὖ πάλιν αὖθις ἀνιστάμενον συμψῆσαι, καὶ προνοεῖσθαι

εἴδωλον τοῖσιν ἐρασταῖσιν τῆς ἥβης μὴ καταλείπειν.

ἠλείψατο δ᾽ ἂν τοὐμφαλοῦ οὐδεὶς παῖς ὑπένερθεν τότ᾽ ἄν, ὥστε

τοῖς αἰδοίοισι δρόσος καὶ χνοῦς ὥσπερ μήλοισιν ἐπήνθει·

οὐδ᾽ ἂν μαλακὴν φυρασάμενος τὴν φωνὴν πρὸς τὸν ἐραστὴν

αὐτὸς ἑαυτὸν προαγωγεύων τοῖς ὀφθαλμοῖς ἐβάδιζεν·

οὐδ᾽ ἀνελέσθαι δειπνοῦντ᾽ ἐξῆν κεφάλαιον τῆς ῥαφανῖδος,

οὐδ᾽ ἄννηθον τῶν πρεσβυτέρων ἁρπάζειν οὐδὲ σέλινον,

οὐδ᾽ ὀψοφαγεῖν, οὐδὲ κιχλίζειν, οὐδ᾽ ἴσχειν τὼ πόδ᾽ ἐναλλάξ»

 

Το οποίο σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει:

 

«Θα σας πω την αρχαία των παιδιών αγωγή, θ᾽ αναπτύξω πώς ήτανε τότε που τα δίκαια διδάσκοντας ήμουν σε ακμή κι η ηθική σεβαστή ᾽ταν απ᾽ όλους.

Πρώτο χρέος των παιδιών η σιωπή, τσιμουδιά να μη βγάζουν· στους δρόμους με τάξη και μαζί, γειτονόπουλα αν ήταν, γραμμή να βαδίζουν, να πάνε ν᾽ ακούσουν της κιθάρας το μάθημα, δίχως χοντρό πανωφόρι, κι ας έπεφτε χιόνι.

Και σεμνά καθισμένα, χωρίς να κολλούν τα μηριά τους, μαθαίναν τραγούδι, το «Παλλάδα, κουρσεύτρα των πόλεων θεά», το «Βοή που πηγαίνει στα μάκρη»· και το λέγαν με τόνο αρμονίας δυνατό, σαν που το ᾽χουμε βρει απ᾽ τους προγόνους.

Κι αν κανένας στο αστείο το γύριζε ή αν κάποιο λύγισμα του ᾽κανε, ας πούμε σαν αυτά τα στριμμένα λυγίσματα, αυτά που του Φρύνη τον τρόπο μιμούνται, τον χτυπούσαν, του αργάζαν γερά το πετσί, γιατί αυτά προσβολή ᾽ταν στις Μούσες.

Τα παιδιά το μηρί τους το απλώναν εμπρός, όταν κάθονταν χάμω στο στίβο, να μη βλέπουνε τίποτε το άπρεπο αυτοί που ήταν γύρω τους· ύστερα πάλι, σα σηκώνονταν, στρώναν την άμμο καλά κι είχαν πάντα το νου τους μην τύχει κι απομείνει έν᾽ αχνάρι από μέλη κρυφά, που τους άχρειους ανάβουνε πόθους.

Τα παιδιά δεν αλείβονταν τότε ποτές απ᾽ τ᾽ αφάλι και κάτω· ένα χνούδι έτσι ανθούσε εκεί κάτω πολύ δροσερό, καθώς χνούδι απαλό σε κυδώνια.

Στη φωνή του δεν έδινε γλύκες ποτέ το παιδί, να βαδίσει να πάει σε εραστή· λαγκεμένες δεν πέταε ματιές, του εαυτού του μεσίτης να γίνει.

Λιχουδιές δε ζητούσε ένας νέος· ρεπανιού πού να πάρει κεφάλι στο δείπνο; Είχαν άνηθο ή σέλινο; Τ᾽ άφηνε αυτά να τα τρων μονάχα οι μεγάλοι.

Δεν καθόταν με το ᾽να ποδάρι ποτέ πάνω στ᾽ άλλο· σκαστά δε γελούσε».

 

 

 

 

Κατ'επέκταση είναι ασφαλές να συμπεράνουμε πως κάποια πράγματα και κάποια προβλήματα παραμένουν διαχρονικά. Έστω και μετά από 24 αιώνες.

 

Και φυσικά αυτό έχει σχέση και με το μπάσκετ, διότι τα πάντα έχουν σχέση με το μπάσκετ. Όλοι το ξέρουν αυτό.

 

Πλέον έχουμε μια νέα γενιά με μπασκετμπολίστες που ειρωνεύονται ανοικτά τους προπονητές τους δημόσια, που κοιτάζουν αλλού ενώ τους μιλούν, που αδιαφορούν πλήρως, άλλους που δεν τους αφήνουν καν να μιλήσουν ενώ δίνουν αυτοί τις οδηγίες στους συμπαίκτες τους, και άλλους που αν τους κάνει παρατήρηση ο προπονητής τους θα σπάσουν μια τζαμαρία επειδή ενοχλήθηκαν και θα κόψουν κάποιο τένοντα θέτοντας εαυτόν εκτός ομάδος για μήνες.

 

Ο λόγος που έχει γραφθεί η άνωθεν εισαγωγή, είναι για να τεκμηριώσει πως αυτό το πρόβλημα δεν είναι κάτι που αφορά αποκλειστικά την Generation Z ή τους Late Millennials, καθώς και πως πάντα η προηγούμενη γενιά γκρινιάζει για την επόμενη.

Το πρόβλημα στην συγκριμένη περίπτωση, είναι πως δεν πρόκειται για μια απλή εναλλαγή γενεών, αλλά για τρεις γενεές με τις ίσως μεγαλύτερες διαφορές σε ήθη και έθιμα από καταβολής ανθρωπότητος.

Μπορεί να είναι σε ένα δωμάτιο ένας άνθρωπος που ως παιδί δεν ήξερε να διαβάζει, τι είναι ο ηλεκτρισμός ή το αποχετευτικό σύστημα, ή πως υπάρχει Βόρειος και Νότιος Πόλος, με κάποιον που είδε τον άνθρωπο να περπατά στο φεγγάρι, που άκουσε μια νέα μουσική που παράγεται με την βίαιη ταλάντωση χορδών, και ένας νέος που θεωρεί αυτονόητο πως μπορεί να μιλήσει όποια στιγμή θέλει με εικόνα και ήχο με το Τόκιο της Ιαπωνίας σε ζωντανή μετάδοση, ή να έχει άπειρη γνώση με ένα κλικ από την τσέπη του, αλλά και να μην μπορεί να αναγνωρίσει μια μηλιά από μια πορτοκαλιά εάν δεν έχουν πάνω φρούτα.

Αυτή η γραμμική απομάκρυνση της μια γενιάς από μια άλλη, επιταχύνθηκε τρομακτικά κυρίως λόγω της τεχνολογικής εξέλιξης και της παγκοσμιοποίησης, και το κενό πλέον είναι τεράστιο: ο γιος μου και ο προπάππους του έρχονται από δυο τελείως διαφορετικούς κόσμους, και βλέπουν τα πάντα από τελείως διαφορετική οπτική.

 

Στον μαγικό κόσμο του μπάσκετ λοιπόν, αυτό φαίνεται από την συμπεριφορά αυτής της νέας γενιάς, η οποία δείχνει να είναι πλέον εκτός ελέγχου και πως έχει χάσει καθολικά το μέτρο.

Χωρίς σοβαρότητα, εκτός τόπου και χρόνου ακόμα και στους αγώνες, με τα λάθος κίνητρα και ιδανικά για το παιχνίδι, με μια ματαιοδοξία να έχει τρυπήσει το ταβάνι, και με μια πρωτοφανή "know it all" νοοτροπία.

 

«Μα υπήρχαν στο παρελθόν και άλλοι, ο Magic, ο Jordan, κλπ».

 

Ναι. Αλλά ήταν οι εξαιρέσεις, και δεν ήταν απλώς οι καλύτεροι στον πλανήτη, αλλά οι καλύτεροι που είχε δει πλανήτης μέχρι εκείνη την στιγμή.

Δεν ήταν ο κανόνας (δηλαδή η πλειοψηφία), ούτε ένα 17χρονο πιτσιρίκι με συμπεριφορά A.I στο prime του, που νομίζει ότι έπιασε τον Πάπα από τις κοχόνες.

 

 

 

 

 

 

Κάνοντας λόγο για τον άνθρωπο που άλλαξε το μπάσκετ κοινωνικά, δηλαδή τον Allen Ezail Iverson, aka The Answer, εδώ μπαίνει αυτό που λένε οι Αμερικανοί:

 

"I see where you come from".

 

Το μπάσκετ ως το πιο «λαϊκό άθλημα» στις Ηνωμένες Πολιτείες, αποτελούσε πάντα το πιο προσβάσιμο άθλημα για τους Αφροαμερικανούς. Και όταν μιλάμε για αφροαμερικανούς, δεν κάνουμε λόγο για αυτούς που ίσως βλέπει ένας έφηβος σήμερα στις ειδήσεις, το YouTube, ή στο Netflix, με έναν αφροαμερικανό Πρόεδρο των ΗΠΑ, ή σταρ και ίσα μέλη μιας κοινωνίας.

Μέρη όπως τα ghettos της NYC, το Detroit, το Chicago, το Oakland, κα. είναι τοποθεσίες όπου άνθρωποι έχουν ζήσει υπό άθλιες συνθήκες για δεκαετίες.

Κάποιοι χωρίς στέγαση, και σχεδόν όλοι χωρίς περίθαλψη, εκπαίδευση, ή καν φαγητό, και με μια στατιστική καταπέλτη:

80% από αυτούς θα καταλήξει στην φυλακή.

60% δεν θα τελειώσουν καν το γυμνάσιο.

5% θα πάει στο κολέγιο, και οι μισοί δεν θα το τελειώσουν καν.

70% θα γίνουν μέλη συμμορίας.

και 30% πιθανότητες να πεθάνουν από σφαίρα.

(Τα ποσοστά +/- αναλόγως την περιοχή)

 

Κλείστε τα μάτια και μπείτε στην θέση τους για λίγο.

Αυτομάτως ενεργοποιείται ένας αμυντικός μηχανισμός επιβίωσης, και όπου ενεργοποιείται ένας τέτοιος μηχανισμός, το ευ ζην και ο πολιτισμός πάει περίπατο.

Συγγνώμη, είναι politically incorrect και σκληρό, αλλά είναι η πραγματικότητα.

 

Το μπάσκετ λοιπόν για αυτούς, δεν είναι το ίδιο μπάσκετ όπως γίνεται αντιληπτό από τον Σέρχιο από την Μαδρίτη, τον Αλεσσάντρο από το Μιλάνο, ή τον Μιχάλη από την Αθήνα.

 

Δεν είναι απλά ένα παιχνίδι.

 

Είναι το μέσο για να παραμείνουν ζωντανοί, και η μοναδική περίπτωση να βγάλουν χρήματα εφόσον κάνουν το break.

 

Ανεξαρτήτως λοιπόν το ταλέντο κάποιων, το οποίο μπορεί να είναι σε αστρονομικά επίπεδα, τα περισσότερα παιδιά είχαν κάποια ουσιώδη προβλήματα όπως ο αναλφαβητισμός, το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, σύνδρομα που αναπτύσσονται εν καιρώ «πολέμου» όπως η ανάγκη πρωτίστως να επιβιώσει κάποιος, και κατόπιν να διακριθεί σε ένα σύνολο, να αναδείξει τον πλούτο του, και η εμμονή με το χρήμα.

Τώρα, εάν σε όλο αυτό προσθέσουμε το γεγονός πως όλα είναι αμέσως ορατά στην Νέα Εποχή, πως όλα καταγράφονται, αλλά και τον ερχομό των Social Media, τότε το όλο ζήτημα παίρνει τεράστιες διαστάσεις, που προηγούμενες γενιές είχαν την πολυτέλεια να κρύψουν παθητικά.

...και λέω παθητικά, διότι οι νέες γενιές νομίζουν ότι αυτά που λένε και κάνουν στα Social Media είναι σωστά, άρα εκτίθενται ενεργητικά και ηθελημένα.

 

Με τον Iverson λοιπόν του οποίου ο βίος είναι γνωστός, πέρασε ένα τεράστιο μήνυμα: ότι μπορεί ο κάθε DeShawn να γλυτώσει από αυτήν την Κόλαση, και όχι μόνο να γλυτώσει, αλλά να βγάλει και πολύ καλά λεφτά.

Και αυτό είναι φυσικά καλό, διότι ο αθλητισμός είναι διέξοδος, αλλά ως εργαλείο και όχι ανέμελο χόμπι, τα παιδιά αυτά το βλέπουν υπό τελείως διαφορετική οπτική.

Πρωτίστως μπαίνει το Εγώ, και το μονοπάτι για την επιτυχία δεν είναι η φύση του οργανωμένου μπάσκετ, δηλαδή το ομαδικό παιχνίδι, αλλά η "Get them stats fam" νοοτροπία της ατομικής διάκρισης.

Βασικά ο ίδιος ο ορισμός της «Επιτυχίας» είναι διαφορετικός:

Επιτυχία για αυτά τα παιδιά είναι να υπογράψουν ένα μεγάλο συμβόλαιο και να είναι σεβαστά στον μπασκετικό κόσμο για τις ικανότητες τους, άντε και αν κάτσει ένα δαχτυλίδι καλώς, όχι όμως το κατακτήσουν τίτλους με την Εθνική τους, να πάρουν χρυσό σε Ολυμπιακούς, να εξελίξουν το άθλημα, ή έστω να βγάλουν ένα σύστημα που περιλαμβάνει παραπάνω από 3 παίκτες.

 

Με την ευτυχή ανάδειξη της Black Culture λοιπόν (στην οποία η Street Culure είναι άμεση διακλάδωση και το Basketball είναι αναπόσπαστο μέρος, ως μέρος του τρίπτυχου Rap-Ball-Gangsters) άρχισε και η επιρροή της σε άλλες κουλτούρες όπως αυτές των Ευρωπαίων, των Λατίνων, κα., όπου πολλοί πλέον τους μιμούνται.

Και όταν μιμείται κάποιος κάτι, μαζί με τα καλά, μιμείται και τα κακά.

 

Για να μην εκληφθεί αυτό ως racial rant (επειδή υπάρχει και τεράστια ένταση τα τελευταία χρόνια), σαφώς και παρόμοια δεδομένα ισχύουν και για τους Λευκούς.

Με την διαφορά, όμως ότι οι Αφροαμερικανοί είναι η ισχυρότερη κουλτούρα στο μπάσκετ, και αυτή με τη μεγαλύτερη επιρροή.

 

Εάν σε όλο αυτό λοιπόν προσθέσουμε μια νέα γενιά η οποία ούτως ή άλλως είναι πιο δύσκολη από ποτέ (μέχρι την επόμενη) ανεξαρτήτως κουλτούρας, τότε το όλο ζήτημα παίρνει διαστάσεις που δεν μπορούν να αγνοηθούν.

 

 

 

Επιπροσθέτως υπάρχουν και δύο επιπλέον παράγοντες: ο μέσος όρος ηλικίας των εν ενεργεία παικτών έχει αυξηθεί και αυτός των προπονητών έχει μειωθεί.

Ως όντα έχουμε την γενετική προδιάθεση να σεβόμαστε κάποιον περισσότερο ή λιγότερο αναλόγως με τα χρόνια του σε σχέση με τα δικά μας, και χωρίς αυτό να αποτελεί τοποθέτηση αν είναι σωστό ή λάθος, είναι γεγονός.

Ας φανταστεί λοιπόν κάποιος ένα time out με έναν 35χρονο σταρ του NBA προερχόμενο από το γκέτο, και έναν 37χρονο rookie προπονητή.

Πόσο σεβασμό θα εμπνέει ο δεύτερος στον πρώτο;

 

"We sittin' here, I'm supposed to be the franchise player, and we in here talkin' about practice man. PRACTICE!"
Allen Iverson

 

Ακόμα λοιπόν και σε περιπτώσεις όπως αυτή του LeBron James ο οποίος είναι υπόδειγμα επαγγελματία όσον αφορά όλα αυτά που είναι given στο άθλημα όπως προπονήσεις, να κρατά τον εαυτό τους σε καλή φυσική κατάσταση, κλπ., ακόμα και αυτός, λειτουργεί ως Coach, Assistant, GM, PR, Executive, και CEO.

Εδώ θα επαναλάβω: πάντα υπήρχαν προβληματικοί παίκτες, αλλά αυτό ήταν η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.

Σίγουρα πολλοί φανατικοί οπαδοί παικτών και ομάδων θα θιχτούν και θα νευριάσουν που σημαδεύονται οι αγαπημένοι τους παίκτες, από τους Magic, MJ, Kobe, AI, στους LBJ, Russel, Harden, και Kyrie.

Sorry, not even sorry.

 

Προχθές προσπαθούσε κάποιος να δικαιολογήσει τα όσα κάνει ο LBJ, βασιζόμενος πως του πήγαν τον Shaq κάποτε και αυτό δοκίμασε την πίστη του.

Ο Kyrie δικαιολογείται επειδή ο Ainge έδιωξε τον Isaiah Thomas.

Ο Russ επειδή πληγώθηκε, και ο Harden επειδή σήμερα είναι Δευτέρα.

Πάντα θα υπάρχουν δικαιολογίες από τους φανατικούς, εκτός από την διάθεση να δουν εξόφθαλμα την πραγματικότητα:

Κάποιοι παίκτες είναι τοξικοί, και δηλητηριάζουν και το πηγάδι κιόλας.

 

Αυτή η πραγματικότητα επιβεβαιώνεται περίτρανα και στην Ευρώπη βάση ενός πολύ απλού γεγονότος: το 90% των Αμερικανών αποτυγχάνουν, ανεξαρτήτως της ποιότητας τους, συν το γεγονός πως δεν θυμάμαι πολλές περιπτώσεις όπου κάποιος διέπλευσε τον Ατλαντικό χωρίς να υπάρχει κάποιος λάκκος στην φάβα και αν δεν υπήρχε, αποδείχτηκε μετά.

Πάρα πολύ λίγοι Αμερικανοί κατάφεραν να επιβιώσουν σε μια Ευρώπη των 80s/90s όπου έπρεπε να παίξει κάποιος σοβαρό και ομαδικό μπάσκετ, να είναι συνεπής, και γενικότερα να μην κάνει μαλακίες.

 

Βεβαίως υπάρχει και το άλλο άκρο: το μαστίγιο.

Δεν είναι τυχαίο πως ένας προπονητής του βεληνεκούς του Dušan Ivković δεν μπόρεσε να μείνει σε μια ομάδα πάνω από 2-3 χρόνια.

Δεν τον άντεχε κανείς.

Να μην πούμε για πιο γραφικές καταστάσεις όπου ο Ιωαννίδης πέταγε σακάκια, Παναγίες, και έριχνε φάπες και Χριστούς σε παίκτες.

Όπως δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός πως ο Željko Obradović είναι ο πιο επιτυχημένος προπονητής στην Ιστορία του Ευρωπαϊκού μπάσκετ, με τίτλους σε όλες τις ομάδες που προπόνησε και με μακροχρόνιες σχέσεις.

 

Τι έκανε λοιπόν ο Μεγάλος διαφορετικά από μια γενιά προπονητών όπως οι Dušan Ivković, Božidar Maljković, Γιάννης Ιωαννίδης, και λοιπούς Τυράννους;

 

Διάλεγε τις μάχες του.

 

Η προσαρμοστικότητα είναι το σπουδαιότερο όπλο επιβίωσης και το υψηλότερο σημάδι νοημοσύνης.

Ο Željko ήξερε που, πως, πότε, και με ποιον, να ξεκινήσει τις μάχες του.

Αν συμπεριφερόταν σε όλους το ίδιο, το μόνο σίγουρο είναι πως θα έχανε όλους τους παίκτες του.

Αντιθέτως μάλιστα με αυτό που πολλοί πιστεύουν εν τυφλώ, ο Žoc έκανε πάρα πολλές φορές τα στραβά μάτια, και έδινε πάσο εκεί που έπρεπε, με αντάλλαγμα όμως την απόλυτη και θρησκευτική υπακοή του παίκτη.

 

 

 

 

Για να δουλέψει όμως αυτό, πρέπει πρωτίστως να έχεις κάνει και το σωστό recruiting. Με άλλα λόγια, ο Željko δε θα επέλεγε ποτέ έναν Mike James εξ αρχής και θα προσπαθούσε επί ματαίω να τον κάνει σοβαρό μπασκετμπολίστα, διότι όλη η νοοτροπία του παίκτη είναι τοξική και λανθασμένη στον πυρήνα της: ο άνθρωπος θέλει να βγάλει λεφτά, να κάνει τον χαβαλέ του, να περνάει καλά, να παίζει το μπασκετάκι του, και όταν γυρίσει σπίτι του να αράξει με τους homies. Φυσικά και ξέρει καντάρια μπάλα. Όπως καντάρια μπάλα ήξερε και ο Jasikevičius, που για όσους δεν ξέρουν, είχε ισοπεδώσει την μισή Αθήνα και με τις ευλογίες του Žoc.

Με μια σημαντική διαφορά όμως: «επιτυχία» για τον Šaras ήταν να κάνει Triple Crown, να πάρει μετάλλιο σε Ολυμπιακούς, να ανέβει στο βάθρο του Ευρωπαϊκού και παγκόσμιου Πρωταθλήματος, και όταν έπαιζαν μπάσκετ, ήταν 1000% εκεί, συγκεντρωμένος, σοβαρός, χωρίς μαλακίες και καραγκιοζιλίκια.

Φυσικά να μην μπούμε στη διαδικασία να κάνουμε λόγο για τον Διαμαντίδη.

Είναι το ζωντανό παράδειγμα του τέλειου παίκτη.

 

Αυτή είναι και η διαφορά μεταξύ «Παιχταράδων» και πραγματικών Πρωταθλητών, και αυτό είναι που κάνει την διαφορά και στο palmarès στο τέλος.
H νοοτροπία.

 

Αν πάει κάποιος μια βόλτα στο Rucker Park, στην Venice Beach, στο Cage, στο Clark, στην 16th and Susquehanna, κα., θα του βγουν τα μάτια έξω με αυτά που κάνουν μερικοί από τους καλύτερους handlers και ballers στον κόσμο.

Αλλά υπάρχει λόγος που όλοι αυτοί παίζουν στα πάρκα και όχι στο παρκέ.

Καλά λοιπόν τα fancy skills, αλλά αν ήταν τα skills το ζητούμενο, οι αρένες δεν θα είχαν κόσμο, και θα βλέπαμε βιντεάκια στο YouTube αντί για πραγματικό παιχνίδι μέσω συστημάτων, και ομαδικής συνεργασίας.

Ένας από τους πιο ταλαντούχους παίκτες που δεν άκουσε ποτέ κανείς για αυτόν, ο Jack Ryan, είχε αφήσει άφωνη όλη την Νέα Υόρκη και ιδίως το Μπρούκλιν όπου έσπερνε τον τρόμο έχοντας τον απόλυτο σεβασμό και των 5 NYC Boroughs, ανεξαρτήτως χρώματος.

Ο τότε assistant στους Nets, Rick Carlisle είπε για αυτόν πως δεν υπήρχε αμφιβολία για το αν μπορούσε να παίξει στο NBA.

Γιατί δεν έπαιξε; Επειδή ο Jack ήταν μαλάκας.

Είχε IQ σε μονοψήφια νούμερα, και ήταν και απίστευτα υπερόπτης.

Έβριζε τους πάντες, πέταγε καρέκλες σε διαιτητές, έσπαγε σκουπιδοτενεκέδες, και ήταν σχεδόν πάντα μεθυσμένος.

Εντέλει κατέληξε να κάνει τον κλόουν με ζογκλερικά σε ομάδα τύπου Harlem Globetrotters για μην πεθάνει στην ψάθα.

 

Αλλά δεν ήταν μόνο ο Obradović που ήξερε πότε να δίνει μάχες, που, πως, και με ποιόν.

Το έκανε ο Jax όταν έστελνε τον Kerr στα parties του Rodman για να ξεψαρώσει. Και όταν λέμε parties και Rodman στην ίδια πρόταση, μιλάμε για Βιβλικές καταστάσεις που έκαναν τους Keith Richards και Steven Tyler να φεύγουν με ασθενοφόρα.

Αλλά όταν είχε αγώνα, ο Dennis θα έκανε αυτό που θα του έλεγε ο ανώτερος του στην ιεραρχία.

Και όταν κάποιοι σήκωναν κεφάλι, όπως ο αγανακτισμένος Pippen της post-Jordan εποχής στην σειρά με την Νέα Υόρκη, που κάθισε στον πάγκο αρνούμενος να παίξει εφόσον δεν θα ήταν αυτός εκείνος που θα έπαιρνε το buzzer beater, ο Jackson ήξερε πως να επιβάλλει την κυριαρχία του χωρίς να κάνει την ομάδα σμπαράλια.

 

Από την άλλη ένα αυστηρό περιβάλλον έχει και τα οφέλη του.

Ο Ken Carter πήρε κάποτε ένα σύνολο από άμυαλα παιδάκια και γκάνγκστερς και το έκανε ομάδα μέσω σιδηράς πειθαρχίας, αλλά δεν δίστασε όμως να κόψει και το μπάσκετ σε όποιον δεν έπιανε την βάση ακαδημαϊκά.

 

Το ηθικό δίδαγμα όλης αυτής της ιστορίας, είναι πως κανένα από τα δυο άκρα δεν είναι είναι η λύση, αλλά ο τρόπος να οξυνθεί ένα ζήτημα προς την μια κατεύθυνση ή την αντίθετη.

Το πρόβλημα αυτήν τη στιγμή είναι πως βρισκόμαστε στην ακραία «χαλαρή» φάση, πως η όλη κατάσταση έχει βγει εκτός ελέγχου, και πως κάποιος πρέπει να συνετίσει αυτά τα νέα παιδιά.

Όχι με μαστίγιο όπως ίσως κάποιοι βιαστούν να πάνε στο άλλο άκρο, αλλά με το να τους πει π.χ. πως εν ώρα αγώνος πρέπει να κάθονται σοβαροί στον πάγκο αντί να κάνουν τις cheerleaders στην Venice Beach ή σαν χαζά δεκάχρονα που μόλις τους έκατσε ο Ronaldo στα χαρτάκια.

 

 

 

 

Όπως ειπώθηκε παραπάνω, το "I see where you come from" είναι απόλυτα κατανοητό και σεβαστό, αλλά όπως όλα τα πράγματα στη ζωή, αυτό πάει both ways, και στο ίδιο πνεύμα οφείλουν και οι παίκτες να δουν "Where they go to".

Είναι νωπές ακόμα οι μνήμες του Gist που έκανε διατάσεις ενώ ολόκληρο το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας τηρούσε ενός λεπτού σιγή με απόλυτο σεβασμό εις μνήμην του Άρη Ραφτόπουλου.

Και εδώ όσο και να θέλω να του δώσω πάσο και να πω, «μα είναι αμόρφωτος», «μα δεν έχουν τέτοιες νόρμες από κει που έρχεται», «μα ο ήλιος βγαίνει από την ανατολή» και λοιπές δικαιολογίες, δεν μπορώ.

Είναι απορίας άξιον πραγματικά πόσα κιλά μαλάκας είναι ένας άντρας 30 χρονών για να μην μπορεί να συλλάβει ο εγκέφαλος του πως πρέπει να σταθεί ευπρεπώς 60" προς τιμήν ενός ανθρώπου που έφυγε από την ζωή.

 

Και είναι απορίας άξιον πως μετά από τόσα χρόνια εν Ελλάδι (και στην Ευρώπη συνολικά) δεν μπόρεσε να προσαρμοστεί στα ήθη και έθιμα του τόπου αυτού.

Η ανικανότητα προσαρμογής είναι ένδειξη χαμηλής νοημοσύνης.

Και στην τελική αν κάνουν αλλιώς στο Maryland οκ, αλλά εδώ είναι Ρώμη και στην Ρώμη πρέπει να κάνεις όπως οι Ρωμαίοι.

Εδώ όμως φταίει και η ομάδα του, που κανείς δεν φρόντισε να του εξηγήσει πέντε πράγματα.

Αποτέλεσμα; μια εβδομάδα μετά, ανήμερα της κηδείας του Παύλου Γιαννακόπουλου, και ενώ όλη η Ελλάδα βρίσκεται σε πένθος, ο Gist ανεβάζει βίντεο με κοψίδια στο Instagram.

 

Μιλώντας για Παναθηναϊκό, είναι ο ίδιος σύλλογος όπου παίκτης του έσπασε τζαμαρία επειδή θίχτηκε το εικοσιπεντάχρονο Εγώ του, όταν του έκανε ο προπονητής του παρατήρηση.

Ο παίκτης έχασε την μισή σεζόν, στερώντας τις υπηρεσίες του από τον Σύλλογο, ο Σύλλογος δεν τιμώρησε ποτέ τον παίκτη για αυτήν του την συμπεριφορά, και απέλυσε και αυτόν που τόλμησε να μαλώσει το αστέρι.

Τα περιστατικά δε, όπου έπαιρνε τηλέφωνο χαράματα σε κωματώδη κατάσταση την ομάδα να πάνε να τον μαζέψουν από καζίνο και μπαρ, δεν χρίζουν σχολίου.

Ο ίδιος παίκτης έχει τσακωθεί ταυτόχρονα με τους μισούς οπαδούς στα Social Media, κάνει δημόσιες παρατηρήσεις στον προπονητή του στο Μιλάνο, και έχει pinned στο twitter του "No discount on my services".

Κερασάκι στην τούρτα, ο άνθρωπος έβγαλε Κωλοπετινίτσα την Μακαμπί Τελ Αβίβ με 6 Ευρωπαϊκά και 15 Τελικούς.

 

Κυριολεκτικά εκτός τόπου και χρόνου.

 

Σε παρόμοιο ύφος ο Malcolm Delaney φροντίζει να υπενθυμίζει κάθε εβδομάδα πως το μόνο πράγμα που μετράει είναι τα λεφτά, και πως έχει γραμμένους τους πάντες και τα πάντα στις κοχόνες του.

Τις προάλλες ο Ιτούδης σχεδόν παρακαλούσε τον Sergi Rodríguez να τον ακούσει στο time out ενώ ο Ισπανός σταρ κοιτούσε αλλού, ενώ πέρσι ο ανήμπορος Xavi Pasqual προσπαθούσε μάταια να τραβήξει την προσοχή του Chris Singleton ο οποίος εξακολουθεί να παίζει όποτε το θυμάται ή τελειώνει το συμβόλαιο του.

Στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, ο Kyrie τσακώνεται με τους συμπαίκτες του εν ώρα αγώνος, ο Harden έχει καταλύσει κάθε έννοια οργανωμένου και ομαδικού μπάσκετ, και ο LeBron λειτουργεί ως απόλυτος άρχων.

 

Τα νούμερα είναι συντριπτικά: από τα 39 all-time suspensions στο NBA, τα 33 είναι μετά το 2000.

 

 

 

 

 

Εν κατακλείδι, αυτή η εποχή δείχνει πως έχει φτάσει σε ένα αδιέξοδο, και πως πρέπει να σφίξουν λίγο τα λουριά για το καλό όλων.

Είναι ένας κύκλος που πρέπει να κλείσει και να εισαχθούν ξανά οι βασικές αρχές, αξίες, και ιδανικά, όχι μόνο του μπάσκετ, αλλά και της ίδιας της ζωής.

 

Μαρ 5

Καλησπέρα Odin και σε ευχαριστούμε για το κείμενό σου και την ενεργή παρουσία σου στο site μας. Το άρθρο σου είναι καλογραμμένο και με ένα θέμα εξαιρετικά ενδιαφέρον, όμως εγώ προσωπικά διαφωνώ σε μεγάλο βαθμό με όσα λες. Ευκαιρία για κουβέντα θα πω εγώ.

 

Αρχικά θεωρώ λάθος την αναλογία που χρησιμοποιείς μεταξύ δασκάλου-παιδιών και προπονητή-παιχτών. Ναι ο προπονητής είναι (συνήθως) ένας άνθρωπος μεγαλύτερος ηλικιακά που γνωρίζει πέντε πράγματα παραπάνω από έναν απλό παίχτη, όμως οι παίχτες δεν είναι ανήλικα παιδάκια για να υπακούν σε ότι πει και να φέρονται όπως εκείνος θέλει. Είναι άνθρωποι ενήλικοι, με την δική τους προσωπικότητα, τα δικά τους πιστεύω και την δική τους κουλτούρα. Αν αυτά δεν συμβαδίζουν με εκείνα του προπονητή τους δεν σημαίνει πως οι παίχτες είναι απαίδευτοι, αλλά πως απλά δεν ταιριάζουν με τον coach τους σαν χαρακτήρες. Δεν καταλαβαίνω γιατί ο λόγος του προπονητή μέσα στην ομάδα είναι μεγαλύτερος από τον λόγο ενός παίχτη. Με αυτή την λογική υποβιβάζουμε την προσωπικότητα του αθλητή που δεν νομίζω πως είναι κάτι που το θέλουμε.

 

Από εκεί και πέρα διακρίνω έναν συντηρητισμό στο πνεύμα του κειμένου. Για εμένα το παιχνίδι είναι παιχνίδι και αυτό πρέπει να είναι πάνω από όλα. Το basket δημιουργήθηκε για να κάνει χαρούμενους αυτούς που παίζουν, όχι για να ικανοποιούν όσους το βλέπουν, όταν νικάει η ομάδα που υποστηρίζουν. Αυτά ήρθαν πολύ αργότερα. Για εμένα όταν ένας παίχτης μπαίνει στο παρκέ, πρέπει να σκέφτεται πρώτα πρώτα πως να το διασκεδάσει και όχι πως να νικήσει. Οπότε ναι θα πω πως σχεδόν θαυμάζω εκείνους τους αθλητές που έχουν κάνει το χόμπι τους επάγγελμα, είναι καλοί σε αυτό και κερδίζουν εκατομμύρια και ενίοτε τίτλους.

 

Παρατηρώ πως στο κείμενο σου αναφέρεις συχνά την φράση πως το σωστό basket είναι το ομαδικό basket. Πως το εννοείς αυτό; Γιατί εγώ καταλαβαίνω πως θες να κατακρίνεις τους τύπους που δεν πολυγουστάρουν να δίνουν την μπάλα και προτιμούν να είναι αυτοί εκείνοι που θα καθορίσουν την μοίρα ενός παιχνιδιού. Στο σημείο αυτό να πω, πως ο άνθρωπος είναι ένα εγωιστικό ον. Η προσωπική ικανοποιήση υπερισχύει σχεδόν πάντοτε του αλτρουισμού. Όσοι έχουν ασχοληθεί ποτέ με κάποιο χόμπι νομίζω πως καταλαβαίνουν τι εννοώ. Πόσες φορές έχει ονειρευτεί ένας μπασκετμπολίστας να βάζει το τελευταίο shot που θα δίνει την νίκη στην ομάδα του και από κάτω να τον αποθεώνουν; Πόσες φορές ένα ποδοσφαιρστής έχει ονειρευτεί να σκοράρει στο 90 και να χαρίζει την νίκη; Νομίζω όλοι οι επαγγελματίες και μη αθλητές το έχουν ονειρευτεί. Πόσοι από αυτούς έχουν ονειρευτεί να είναι απλά ένα εργαλείο για να βγει το "τέλειο σύστημα", ώστε να νικήσει η ομάδα τους. Σίγουρα λιγότεροι. Με λίγα λόγια ο άνθρωπος είναι εγωιστής και επιθυμεί την δόξα και το μεγαλείο. Έτσι λειτουργούν και οι μπασκετμπολίστες λοιπόν. Θέλουν να νικήσει η ομάδα τους, όμως ακόμα περισσότερο θέλουν να την οδηγήσουν οι ίδιοι στην νίκη αυτή. Να αποδείξουν ότι είναι οι καλύτεροι, ο κόσμος να τους αποθεώσει κλπ.

 

Παρακάτω βλέπω πως θίγεις και το θέμα της σοβαρότητας που πρέπει να δείχνει ένας αθλητής. Μάλιστα φέρνεις και το παράδειγμα του Gist που δεν μπόρεσε να μείνει σοβαρός για ένα λεπτό, σαν φόρο τιμής σε έναν νεκρό. Ο Gist δεν έμεινε σοβαρός επειδή προφανώς στην Αμερική δεν υπάρχουν τέτοιες συμπεριφορές. Έχει μεγαλώσει σε διαφορετική κουλτούρα και δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό πρέπει να αλλάξει. Γιατί πρέπει να κουνήσουμε το δάχτυλο στον Gist και να του πούμε πως πρέπει να φέρεται; Φυσικά αν το κάνουμε και ο Gist την επόμενη φορά σταθεί σοβαρός, προφανώς δεν θα το πιστεύει μέσα του, αλλά θα είναι σοβαροφανής μην τυχόν και θίξει κάποιον οπαδό. Ε λοιπόν εγώ μισώ την σοβαροφάνεια. Καλύτερα ο Gist και ο κάθε Gist να είναι αυθόρμητοι και ειλικρινείς στις αντιδράσεις τους, παρά να βγάζουν μια σοβαρότητα στην οποία δεν πιστεύουν επειδή "πρέπει να το κάνουν". Ο καθένας πρέπει να πράττει όπως νιώθει εκείνος. Ο κάθε λαός έχει τις δικές του κουλτούρες, τα δικά του ήθη και δεν μπορούμε να χαρακτηρίζουμε τον άλλο "μαλάκα", επειδή απλά έχει μεγαλώσει αλλιώς.

 

Επιπροσθέτως πιο πριν αναφέρεις πως οι σοβαροί μπασκετμπολίστες (όπως ο Saras που λες, τον οποίο προσωπικά λατρεύω), κυνηγούν τους τίτλους είτε με την ομάδα τους είτε με την Εθνική τους σε Ολυμπιάδες κλπ. Για αντιπαράδειγμα φέρνεις τον James, ο οποίος ειλικρινά δεν ξέρω απο που βγαίνει το συμπέρασμα ότι δεν ενδιαφέρεται για τους τίτλους. Ίσα ίσα ήταν από αυτούς που ηγήθηκε για να πάρει ο Παναθηναικός τα δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα, ενώ και στα play-off με Real και Fener ήταν από τους καλύτερους στο παρκέ. Το ότι ο Saras ήταν winner (ένας από τους μεγαλύτερους στην ιστορία του αθλήματος στην Ευρώπη), δεν σημαίνει πως ο Mike δεν ενδιαφέρεται για τους τίτλους. Επίσης λες πως ο Saras κυνηγούσε τις διακρίσεις με την εθνική του. Το ίδιο κάνουν και τα αδέρφια Gasol και ο Ginobili παλαιότερα θα πω εγώ. Για εμένα ως άνθρωπο αυτό με συγκινεί, όμως για έναν αφροαμερικανό που μεγάλωσε στον δρόμο χωρίς καμία βοήθεια από το Αμερικανικό κράτος, πραγματικά ούτε που τον ακουμπάει (και είναι και λογικό). Αυτοί οι άνθρωποι (οι περισσότεροι από αυτούς τουλάχιστον), δεν έχουν καμία πατρίδα, έτσι δεν νιώθουν την ανάγκη να κερδίσουν κάτι φορώντας την φανέλα με το εθνόσημο. Αν κερδίσουν κάτι θα είναι καλύτερο για να μεγαλώσουν την φήμη τους.

 

Γενικότερα σαν συμπέρασμα βγάζω από το κείμενο σου πως επιθυμείς την απόλυτη πειθαρχία των αθλητών στον προπονητή τους, καθώς "έτσι πρέπει". Εγώ από την άλλη θα πω πως τον σεβασμό πρέπει να τον κερδίσει ο εκάστοτε προπονητής και όχι να τον επιβάλλει στους παίχτες του. Αν ο coach Pascual δεν μπορεί να κρατήσει τον Singleton συγκεντρωμένο σε ένα time out, ή ο Ιτούδης τον Sergio, τότε πολύ πιθανόν οι ίδιοι να κάνουν κάτι λάθος και σαν προσωπικότητες να μην είναι τόσο ισχυροί ώστε να κερδίσουν τον σεβασμό των αθλητών τους. Φυσικά τέτοια περιστατικά πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν παντού. Ακόμα και ο Zeliko έχει συναντήσει τέτοια περιστατικά. Το κλασσικό παράδειγμα είναι η κόντρα του με τον Αλβέρτη. Δεν νομίζω πως ο Φράγκι ήταν κανένας μαλάκας που δεν υπάκουγε τον προπονητή του. Μην ξεχνάμε και πως οι σχέσεις του με τον Saras δεν ήταν οι καλύτερες μετέπειτα. Μάλιστα έχει ακουστεί πως ήθελε να τον διώξει λόγω της ασοβαρότητάς του. Φυσικά και στις δύο περιπτώσεις ο Zeliko σαν έξυπνος άνθρωπος κατάλαβε πως είχε περισσότερα να χάσει από ότι να κερδίσει αν έχανε από την ομάδα του αυτές τις προσωπικότητες. Έτσι έκαναν όλοι ένα βήμα πίσω και έφεραν στον σύλλογο πολλές επιτυχίες.

 

Συνοψίζοντας, να πω πως εγώ δεν βλέπω κάτι περίεργο σε αυτή την γεννιά αθλητών (εκτός από κάποιες ακραίες περιπτώσεις). Νομίζω πως τα πράγματα είναι ακριβώς τα ίδια με παλαιότερα, απλά τώρα τα μαθαίνουμε λόγω internet. Κανένας δεν πρέπει να τραβήξει κανένα αυτί σε κανένα και κανένας δεν πρέπει να βάλει όρια σε συμπεριφορές (όταν προφανώς κινούνται σε νόμιμα πλαίσια και σε καταστάσεις διαχειρίσιμες). Αν κάποιος προπονητής ή παίχτης πιστεύει ότι δεν ταιριάζει κάπου είναι δικαίωμά του να το δηλώνει. Αν κάποιος μπασκετμπολίστας είναι δυσαρεστημένος με τον προπονητή του ή το αντίστροφο, τότε είναι δικαίωμα του να το εκφράζει δημόσια. Δυστυχώς υπάρχουν και αυτά στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και δεν μπορούμε να τα αγνοούμε ή να κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε. Τέλος να πω πως το basket δεν είναι στρατός για να υπακούς στον ανώτερο σου ιεραρχικά. Είναι ένα απλό παιχνίδι. Και στο παιχνίδι διασκεδάζουν οι συμμετέχοντες. Όταν βάζουμε μέσα τον όρο υπακοή και επιμονή σε καταστάσεις που δεν σε κάνουν χαρούμενο, τότε η διασκέδαση πάει περίπατο. Φυσικά το κάθε μέλος της ομάδας πρέπει να σέβεται το άλλο, ώστε να μπορεί και εκείνο με την σειρά του να χαρεί το παιχνίδι. Αυτό θεωρώ πως είναι το δύσκολο και είναι ένα κομμάτι που πολλοί προπονητές αποτυγχάνουν. Δεν μπορούν να κρατήσουν όλους τους αθλητές τους ευχαριστημένους, ώστε να διασκεδάζουν με το παιχνίδι.

 

It's only just a game, so let the kids play.

 

Υ.Γ.: Ποια είναι η άποψη σου για την κόντρα Γκάλη-Πολίτη; Πιστεύεις πως ο Πολίτης πήρε εκείνη την χρονική στιγμή της σωστή απόφαση; Πιστεύειες ότι ο Γκάλης έπρεπε να υπακούσει σε έναν ιεραρχικά "ανώτερο" και να υποβαθμίσει την προσωπικότητά του;

Υ.Γ.1: Επειδή βλέπω πως είσαι fun της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας (me too) θα ήθελα πραγματικά να μου πεις την γνώμη σου για τον Πλάτωνα και την ηθική του.

 

Περιμένουμε ακόμα περισσότερα κείμενα που να προωθούν τον διάλογο σαν και αυτό. Σε ευχαριστώ για τον χρόνο σου.

Μαρ 5

Χεχε, μου αρέσει να διαφωνώ :)

 

«Από εκεί και πέρα διακρίνω έναν συντηρητισμό στο πνεύμα του κειμένου. Για εμένα το παιχνίδι είναι παιχνίδι και αυτό πρέπει να είναι πάνω από όλα. Το basket δημιουργήθηκε για να κάνει χαρούμενους αυτούς που παίζουν, όχι για να ικανοποιούν όσους το βλέπουν, όταν νικάει η ομάδα που υποστηρίζουν. Αυτά ήρθαν πολύ αργότερα. Για εμένα όταν ένας παίχτης μπαίνει στο παρκέ, πρέπει να σκέφτεται πρώτα πρώτα πως να το διασκεδάσει και όχι πως να νικήσει. Οπότε ναι θα πω πως σχεδόν θαυμάζω εκείνους τους αθλητές που έχουν κάνει το χόμπι τους επάγγελμα, είναι καλοί σε αυτό και κερδίζουν εκατομμύρια και ενίοτε τίτλους.»

 

Όλο αυτό για μένα είναι εκτός της φιλοσοφίας μου. Αν θέλω να βλέπω απλά το παιχνίδι, πάω σε ένα πάρκο, και αν είναι να κάνει χαρούμενους αυτούς που παίζουν τότε ας παίζουν αλλού.

Στο παρκέ πρόκειται περί δομημένου, ομαδικού, οργανωμένου, και μεθοδικού μπάσκετ.

Για αυτό άλλωστε ούτε 1% από όλους αυτούς δεν βλέπει ποτέ παρκέ στην ζωή του, δεν είναι χαζοί αυτοί που όλοι αυτοί οι εκατοντάδες ειδικοί, ιδιοκτήτες, προπονητές, κα., που τους απορρίπτουν.

 

ΥΣ: Για Γκάλη γενικότερα αρνητική άποψη, όπως και για όλους τους μεγαλομανείς, one man showers, hogers, κλπ.

 

Θα τα πούμε το βράδυ όταν γυρίσω :))

Μαρ 6

Λοιπόν @SARAS, θυμήθηκα το ραντεβού μου, έστω και με λίγη καθυστέρηση 😂

 

1/ Δεν θέλω να περαστεί αυτό ως ένα rant που κατακεραυνώνει τους πάντες και τα πάντα.

Το γενικότερο νόημα του κειμένου είναι πως τα δεδομένα ενδεικνύουν πως υπάρχει κλίση προς το ένα άκρο (αυτό της υπερβολικής επιείκειας και ανοχής) και πως όπως σε όλα τα πράγματα στη ζωή, πρέπει να υπάρχει ένα μέτρο, και μια ισορροπία.

 

 

 

2/ Για το ζήτημα Γκάλη-Πολίτη (και δεν λέω περιστατικό, καθώς δεν ήταν ένα μεμονωμένο και στιγμιαίο γεγονός) έχω σχετικά ενημερωμένη άποψη, καθότι έτυχε να το ζήσω.

Κατ' αρχάς, ανεξαρτήτως της προσωπικής μου άποψης για τον καθένα, είναι απολύτως βέβαιο για εμένα ότι δεν έγινε σωστή διαχείριση, το άκρως αντίθετο μάλιστα, ήταν καθολικά απαράδεκτος ο τρόπος που τελείωσε τόσο άδοξα και με ασέβεια η καριέρα ενός παίκτη που έχει προσφέρει τόσα στην Ελλάδα, τον αθλητισμό, το μπάσκετ, και τον Παναθηναϊκό ακόμα.

 

Εδώ είναι σημαντικό να μην λησμονούμε πως ο Γκάλης χώρια από το γεγονός πως έδωσε το Κύπελλο Ελλάδος σε έναν Παναθηναϊκό που είχε ξεχάσει τι πάει να πει τίτλος, οδήγησε τον Παναθηναϊκό στο πρώτο Final Four της νεότερης ιστορίας του, και ήταν αυτός ο πρώτος που έδωσε DNA πρωταθλητισμού σε αυτό που θα επακολουθούσε: δηλαδή την αρχή της Νέας Εποχής.

Από αυτόν διδάχτηκαν οι Φραγκίσκος, Οικονόμου, κλπ., τι πάει να πει Πρωταθλητισμός.

Επιπλέον, ο Νικ ήταν μοντέλο και πρότυπο επαγγελματία.

Δεν έχανε ποτέ προπονήσεις, δούλευε πάρα πολύ σκληρά, δεν έδινε ποτέ δικαιώματα μέσα ή έξω από το παρκέ, κλπ.

Το μοναδικό πράγμα το οποίο θα αποκαλούσα «πρόβλημα» είναι πως γινόταν κατάχρηση της μπάλας (λογικό για έναν αθλητή του μεγέθους του Γκάλη), από έναν Νικ όμως που δεν ήταν στο prime του.

Σαφώς λοιπόν, είναι ορθολογικό να ζητήσει ένας προπονητής, αυτό το φαινόμενο να περιοριστεί.

Το ζήτημα όμως είναι πως αυτό δεν ήταν το πρωτεύον πρόβλημα για τον Πολίτη (ο οποίος έχει προσφέρει τα μάλα στον Παναθηναϊκό), καθώς αν είμαστε ειλικρινείς, ο Πολίτης απλά δεν γούσταρε τον Γκάλη για προσωπικούς λόγους, και αυτό δεν είναι οκ, ιδίως όταν του έχει πει στη αρχή της χρονιάς ότι τον υπολογίζει, ότι δεν υπάρχει κακό αίμα μεταξύ τους, και πως ο Νικ θα έχει χρόνο και ρόλο.

Οπότε ασχέτως αν εγώ προσωπικά δεν είμαι φαν της κατάχρησης της μπάλας, αυτό που συνέβη ήταν μια επαίσχυντη συμπεριφορά από τον Πολίτη στον Νικ που αθέτησε κάθε υπόσχεση και εγγύηση που είχε δώσει.

 

Βεβαίως, είναι απολύτως φυσιολογικό για έναν προπονητή να θέλει να κάνει rotation, και να μην χρησιμοποιήσει ασκόπως έναν αθλητή στα 37 ο οποίος είναι και το μεγάλο αστέρι και ο ηγέτης μιας ομάδας (παρόλο που ο Γκάλης είχε τρομακτική φυσική κατάσταση για την ηλικία του, και ειδικά για την εποχή εκείνη, αποτέλεσμα της δουλειάς του).

Το πρόβλημα όμως δεν ήταν ότι δεν ξεκίνησε τον Γκάλη όπως όλοι περιμέναμε (τότε κατοικούσα ακριβώς δίπλα από το Μετς, στην πλατεία Πλαστήρα) αλλά ότι τον πήρε μαζί του στην αποστολή.

Θα ήταν πολύ πιο τίμιο να τον αφήσει (έστω και ως δικαιολογία) «να ξεκουραστεί» και να βάλει τα μικρά να ψηθούν με τους Αμπελόκηπους, παρά να τον έχει στον πάγκο προκλητικά για ένα ολόκληρο ημίχρονο.

 

Πιθανότατα λοιπόν, ο Πολίτης να είχε και δίκιο ως γενικότερη νοοτροπία στο να μην χρησιμοποιήσει έναν 37χρονο σε ένα ματς με μια ομάδα όπως οι Αμπελόκηποι, και οι αποφάσεις του προπονητή πρέπει να είναι σεβαστές.

Αλλά δεν ήταν σωστός ο τρόπος που το έκανε. Ήταν Ύβρις.

 

Μιας και ανέφερες το περιστατικό του Γκάλη με τον Πολίτη, να αναφέρω και αυτό του Μάλκοβιτς με τον Ντομινίκ όταν ο πρώτος έθεσε βέτο «ή αυτός ή εγώ» στον Παύλο.

Η συνέχεια γνωστή, και ο Παύλος είχε πολλές φορές παραδεχτεί το λάθος του να ενδώσει στον Μάλκοβιτς, αλλά όπως είπε και αυτός «Πως μπορείς να πεις όχι σε έναν προπονητή αυτού του μεγέθους και κύρους όταν έχει κατακτήσει το Κύπελλο και το Ευρωπαϊκό;;».

 

Αλλά όπως όλα τα πράγματα στην ζωή, έτσι και στο μπάσκετ υπάρχει μια ιεραρχία, και αυτή η πυραμίδα είναι σαφής: Διοίκηση > Προπονητής > Παίκτες.

Το Α και το Ω όμως είναι ο σεβασμός, και όταν αυτός αναιρείται είτε με Παναγίες και φάπες στους παίκτες, είτε με μπουνιές σε τζαμαρίες και Παναγίες από τους παίκτες, τότε διαταράσσεται αυτή η ισορροπία.

Το συμπέρασμα λοιπόν, είναι πως όλα χρειάζονται ισορροπία.

Κανένας δεν είναι αλάνθαστος και κανείς δεν -πρέπει- να έχει το αλάθητο του Πάπα.

 

 

 

3/ Θαρρώ πως ίσως δεν είναι εύκολο μέσω του γραπτού λόγου να αναλύσει κάποιος κάτι τόσο σύνθετο και σημαντικό όπως ο Πλάτωνας, αλλά όσον αφορά την Δυτική Φιλοσοφία κατά την Κλασσική περίοδο, η συνεισφορά του είναι κυριολεκτικά ανεκτίμητη.

Τα πάντα από όσα βλέπουμε γύρω μας, θα ήταν πιθανότατα διαφορετικά χωρίς την ύπαρξη του.

Τώρα, με αυτό ειπωθέν, υπάρχουν πολλά μέρη τα οποία προσωπικά διαφωνώ με τον Πλάτωνα (και τον Αριστοτέλη) αλλά αυτό θα το αφήσω για μια άλλη φορά. που θα έχω λίγο περισσότερο χρόνο (ώρες...)

 

Σας χαιρετώ όλους θερμά 😊

 

Μαρ 6

@Óðinn Με κάλυψε πλήρως η απάντησή σου φίλε μου! Σε ευχαριστώ για την κουβέντα.

Μαρ 5

Δύο πραγματάκια θα πω μόνο:

@Odin το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν

@SARAS ουκ εν τω πολλώ το ευ

 

: )

Μαρ 5

 

Γειά σου Όντιν. Καταρχάς να ξεκινήσω γράφοντας ότι έχουμε ακόμη ένα πολύ δυνατό σχόλιο από σένα και σε ευχαριστούμε για αυτό. Ελπίζουμε να συνεχίσεις. Θίγεις νομίζω ένα πραγματικά ενδιαφέρον θέμα το οποίο κατά την άποψή μου έχει πολλές παραμέτρους και οπτικές. Προφανώς δεν θα επισημάνω τα σημεία που συμφωνώ και τα οποία είναι αρκετά αλλά αυτά που διαφωνώ. Επειδή είναι κάμποσα κι αυτά θα αναφέρω πρώτα τα γραφόμενά σου και από κάτω το σχόλιό μου. Ζητώ προκαταβολικά την κατανόηση για το μακροσκελές του σχολίου.

 

«Πλέον έχουμε μια νέα γενιά με μπασκετμπολίστες που ειρωνεύονται ανοικτά τους προπονητές τους δημόσια, που κοιτάζουν αλλού ενώ τους μιλούν, που αδιαφορούν πλήρως, άλλους που δεν τους αφήνουν καν να μιλήσουν ενώ δίνουν αυτοί τις οδηγίες στους συμπαίκτες τους, και άλλους που αν τους κάνει παρατήρηση ο προπονητής τους θα σπάσουν μια τζαμαρία επειδή ενοχλήθηκαν και θα κόψουν κάποιο τένοντα θέτοντας εαυτόν εκτός ομάδος για μήνες»

«Στον μαγικό κόσμο του μπάσκετ λοιπόν, αυτό φαίνεται από την συμπεριφορά αυτής της νέας γενιάς, η οποία δείχνει να είναι πλέον εκτός ελέγχου και πως έχει χάσει καθολικά το μέτρο.

Χωρίς σοβαρότητα, εκτός τόπου και χρόνου ακόμα και στους αγώνες, με τα λάθος κίνητρα και ιδανικά για το παιχνίδι, με μια ματαιοδοξία να έχει τρυπήσει το ταβάνι, και με μια πρωτοφανή "know it all" νοοτροπία»

 

Νομίζω πάντα συνέβαιναν και πάντα θα συμβαίνουν. Η προβολή που υπάρχει πλέον με τα social media είναι πολύ μεγαλύτερη και το ξέρεις καλύτερα από μένα. Προφανώς και δεν επικροτώ, υπάρχουν όμως και αυτοί οι χαρακτήρες των οποίων οφείλεις να βρεις τα κουμπιά τους. Και γράφω οφείλεις διότι συνήθως, συνήθως όχι πάντα, τέτοιου είδους χαρακτήρες συνοδεύονται και από skills που σπανίζουν και τα οποία στην τελική είναι αυτά και που μας γοητεύουν και μας ελκύουν πέραν της νίκης. Αν λοιπόν αυτούς καταφέρεις και τους «χαλιναγωγήσεις» χωρίς να τους «πνίξεις» κερδισμένο θα βγει το σύνολο. Αν πάλι μιλάμε για άτομα που είναι καθαρά τοξικά τότε δεν έχουν θέση στην ομάδα. Επίσης αναφέρεις το περιστατικό της τζαμαρίας. Όλοι νομίζω έχουν τις κακές στιγμές τους, και είμαι άνθρωπος που πιστεύει ότι όλοι αξίζουν μιας δεύτερης ευκαιρίας. Κάθε νόμισμα όμως έχει δύο όψεις. Η μία όψη είναι αυτή που αναφέρθηκε και προφανώς έχει το πρόσωπο του Μαικ Τζειμς. Υπάρχει όμως και η άλλη όψη που έχει το πρόσωπο του Πεδουλάκη. Σε αυτό το σημείο να πω ότι τον σέβομαι και τον εκτιμώ απεριόριστα για το ήθος του και την προσφορά του στην ομάδα μας. Για το περιστατικό της τζαμαρίας προφανώς φέρει ευθύνη ο Μαικ πρωτίστως αλλά φέρει ευθύνη και ο κόουτς. Γιατί δεν είχαμε ανάλογα φαινόμενα με τον Τσάβι για παράδειγμα?

 

«Πρωτίστως μπαίνει το Εγώ, και το μονοπάτι για την επιτυχία δεν είναι η φύση του οργανωμένου μπάσκετ, δηλαδή το ομαδικό παιχνίδι, αλλά η "Get them stats fam" νοοτροπία της ατομικής διάκρισης.

Βασικά ο ίδιος ο ορισμός της «Επιτυχίας» είναι διαφορετικός: Επιτυχία για αυτά τα παιδιά είναι να υπογράψουν ένα μεγάλο συμβόλαιο και να είναι σεβαστά στον μπασκετικό κόσμο για τις ικανότητες τους, άντε και αν κάτσει ένα δαχτυλίδι καλώς, όχι όμως το κατακτήσουν τίτλους με την Εθνική τους, να πάρουν χρυσό σε Ολυμπιακούς, να εξελίξουν το άθλημα, ή έστω να βγάλουν ένα σύστημα που περιλαμβάνει παραπάνω από 3 παίκτες.»

 

Θα σου εξηγήσω τι δεν καταλαβαίνω. Για ποιο λόγο είναι κακό για παιδιά που έχουν περάσει τόσο δύσκολα(άλλα περισσότερο άλλα λιγότερο) το να θεωρούν επιτυχία να υπογράψουν ένα μεγάλο συμβόλαιο που πιθανότατα θα λύσει το δικό τους βιοποριστικό πρόβλημα καθώς και άλλων 10 ατόμων της οικογένειάς τους, ή να είναι σεβαστά στον μπασκετικό κόσμο για τα skills τους?? Επιπρόσθετα τα 3 τελευταία χρόνια όλες αυτές οι κινήσεις με το να μαζεύονται 3 τουλάχιστον αστέρες σε κάθε ομάδα με σκοπό το πολύτιμο δαχτυλίδι δείχνει ότι δεν τους είναι καθόλου αδιάφορο αυτό. Προφανώς και θέλουν να νικάνε. Η εθνική ους ομάδα σίγουρα είναι ένα ιδιαίτερο θέμα για αυτούς και είναι προφανές πως δεν σημαίνει κάτι. Η οπτική τους σε αυτό το κομμάτι είναι σε πλήρη αντιδιαστολή από αυτά που εμείς έχουμε στο μυαλό μας. Σε εμάς δεν είναι σημαντικό κριτήριο στην επιλογή μιας δουλειά ο μισθός?? Ειδικά στην εποχή μας θα έλεγα το πιο σημαντικό. Ειδικά αν έχουμε και βιοποριστικό πρόβλημα.

 

«Ακόμα λοιπόν και σε περιπτώσεις όπως αυτή του LeBron James ο οποίος είναι υπόδειγμα επαγγελματία όσον αφορά όλα αυτά που είναι given στο άθλημα όπως προπονήσεις, να κρατά τον εαυτό τους σε καλή φυσική κατάσταση, κλπ., ακόμα και αυτός, λειτουργεί ως Coach, Assistant, GM, PR, Executive, και CEO.

Εδώ θα επαναλάβω: πάντα υπήρχαν προβληματικοί παίκτες, αλλά αυτό ήταν η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.

Σίγουρα πολλοί φανατικοί οπαδοί παικτών και ομάδων θα θιχτούν και θα νευριάσουν που σημαδεύονται οι αγαπημένοι τους παίκτες, από τους Magic, MJ, Kobe, AI, στους LBJ, Russel, Harden, και Kyrie.»

 

Όπως έγραψα και ανωτέρω, δεν νομίζω ότι είναι τόσο γενικό το πρόβλημα όπως αναφέρεις. 5-6 και λίγο περισσότεροι αν θες ιδιαίτερα ταλαντούχοι και loud ή extreme loud χαρακτήρες υπήρχαν πάντα και τόσοι θεωρώ ότι είναι και τώρα. Η προβολή είναι που κάνει τη διαφορά. Τι να μάθω εγώ τη δεκαετία του 80 για τις συνήθειες ή τα χούγια των παικτών του NBA που η μόνη έγκαιρη ενημέρωση που είχα ήταν κάτι 3λεπτα στις αθλητικές εκπομπές του Σαββατοκύριακου ή στο Τρίποντο?

 

«Με άλλα λόγια, ο Željko δε θα επέλεγε ποτέ έναν Mike James εξ αρχής και θα προσπαθούσε επί ματαίω να τον κάνει σοβαρό μπασκετμπολίστα, διότι όλη η νοοτροπία του παίκτη είναι τοξική και λανθασμένη στον πυρήνα της: ο άνθρωπος θέλει να βγάλει λεφτά, να κάνει τον χαβαλέ του, να περνάει καλά, να παίζει το μπασκετάκι του, και όταν γυρίσει σπίτι του να αράξει με τους homies. Φυσικά και ξέρει καντάρια μπάλα»

 

Θεωρώ πως είσαι αφοριστικός με τον Μαικ διαγράφοντας τις τόσες καλές εμφανίσεις του και την προσφορά του στην ομάδα. Με εξαίρεση το περαστικό της τζαμαρίας(και για το οποίο δεν γνωρίζουμε τις ακριβείς λεπτομέρειες, ξαναγράφω, χωρίς να δικαιολογείται για αυτό ότι κι αν συνέβη, εγώ έχω στη μνήμη μου ένα ιδιαίτερα ταλαντούχο παίκτη ο οποίος έβγαινε μπροστά στα δύσκολα, για τον οποίο δεν παραπονέθηκε ποτέ κανένας συμπαίκτης του, ίσα ίσα, και ο οποίος έδειξε με την συμπεριφορά του το καλοκαίρι ότι εν τέλει ήθελε να είναι μέρος αυτής της ομάδας. Θα μου αντιτάξεις το προσύμφωνο με την Αρμάνι και θα απαντήσω ότι προφανώς και δεν θα έμενε για την ψυχή της μάνας του ή επειδή γεννήθηκε Παναθηναϊκός.

 

«Καλά λοιπόν τα fancy skills, αλλά αν ήταν τα skills το ζητούμενο, οι αρένες δεν θα είχαν κόσμο, και θα βλέπαμε βιντεάκια στο YouTube αντί για πραγματικό παιχνίδι μέσω συστημάτων, και ομαδικής συνεργασίας».

 

Εδώ πιστεύω πως δεν υπάρχει λάθος ή σωστό. Είναι καθαρά θέμα οπτικής και του τι σου αρέσει. Προσωπικά το ζητούμενο για μένα στο μπασκετ είναι να απολαμβάνω πρωτίστως τα skills του κάθε παίκτη ενταγμένα στο σύνολο έτσι ώστε να προκύπτει ένα θελκτικό αποτέλεσμα στο μάτι και φυσικά όλο αυτό να συνδυάζεται με τη χαρά της νίκης για την ομάδα που υποστηρίζω. Να το πω απλά δεν είναι αυτοσκοπός η νίκη αν αυτή δεν συνοδεύεται και από θελκτικό μπάσκετ. Το τι είναι θελκτικό μπάσκετ φυσικά είναι καθαρά υποκειμενικό.

 

«Μιλώντας για Παναθηναϊκό, είναι ο ίδιος σύλλογος όπου παίκτης του έσπασε τζαμαρία επειδή θίχτηκε το εικοσιπεντάχρονο Εγώ του, όταν του έκανε ο προπονητής του παρατήρηση.

Ο παίκτης έχασε την μισή σεζόν, στερώντας τις υπηρεσίες του από τον Σύλλογο, ο Σύλλογος δεν τιμώρησε ποτέ τον παίκτη για αυτήν του την συμπεριφορά, και απέλυσε και αυτόν που τόλμησε να μαλώσει το αστέρι. Τα περιστατικά δε, όπου έπαιρνε τηλέφωνο χαράματα σε κωματώδη κατάσταση την ομάδα να πάνε να τον μαζέψουν από καζίνο και μπαρ, δεν χρίζουν σχολίου.»

 

Για την τζαμαρία και την άποψή μου αναφέρθηκα παραπάνω. Συνοψίζοντας να πω ότι ήταν μια άτυχη, «κακή» στιγμή, η ομάδα την προσπέρασε και καλώς έκανε για μένα. Η ένστασή μου εδώ έχει να κάνει με την τελευταία πρόταση για τα περιστατικά της μέθης κλπ κλπ. Πόσα τέτοια περιστατικά γνωρίζεις από την εποχή του Ζοτς?? Προσωπικά πολλά. Πάρα πολλά, με κορυφαία αυτά των Μπατίστ και Σάρας. Δεν τα ανεχόταν η ομάδα??? Τα ανεχόταν και καλά έκανε. Άνθρωποι είναι όλοι αυτοί και συνήθως είναι και πιτσιρικάδες οι οποίοι έχουν λεφτά και φήμη με ότι αυτό συνεπάγεται σε μια ηλικία που προφανώς είναι δύσκολο να το διαχειριστούν. Το θέμα είναι αυτό να μην επηρεάζει την δουλειά τους. Αφού λοιπόν δεν την επηρεάζει προσωπικά δεν έχω πρόβλημα. Ο Μαικ με τον Σίγκλετον την πρώτη χρονιά στην ομάδα ξενυχτούσαν κατά τη διάρκεια των τελικών και ήταν ταυτόχρονα οι κορυφαίοι του γηπέδου. Ο Καλάθης πέρυσι στην MVP σαιζόν του κάθε τρεις και λίγο ήταν τύφλα στο Κολωνάκι καπνίζοντας ναργιλέδες που είναι και οικογενειάρχης με παιδί.

 

«Εν κατακλείδι, αυτή η εποχή δείχνει πως έχει φτάσει σε ένα αδιέξοδο, και πως πρέπει να σφίξουν λίγο τα λουριά για το καλό όλων.

Είναι ένας κύκλος που πρέπει να κλείσει και να εισαχθούν ξανά οι βασικές αρχές, αξίες, και ιδανικά, όχι μόνο του μπάσκετ, αλλά και της ίδιας της ζωής.»

 

Για τη ζωή είναι τεράστια η κουβέντα και πραγματικά θα ήθελα να γραφτεί ένα άρθρο το οποίο θα σχετίζεται με τη θεματολογία που έχουμε στο section Life εδώ στο site. Για το μπάσκετ οι βασικές αρχές και αξίες στο μπάσκετ είναι διαφορετικές στην από δω μεριά του Ατλαντικού απ’ότι στην από κει. Και αυτό οφείλεται σε άπειρες παραμέτρους. Προφανώς το ταλέντο δεν είναι το ίδιο. Με εξαίρεση τον Ντόνσιτς πρόσφατα και ελάχιστους άλλους Ευρωπαίους παίκτες που πήγαν στο NBA και καταξιώθηκαν οι υπόλοιποι αστέρες της από εδώ μεριάς δεν έπιασαν εκεί. Η δεξαμενή ταλέντου που υπάρχει απέναντι είναι τεράστια, και η όλη τους φιλοσοφία πάνω στο άθλημα έχει εντελώς διαφορετικές αρχές από τη δική μας, η οποία θέλοντας και μη έχει προσαρμοστεί στα limited skills των παικτών που έχουμε εδώ(credits to @Profanatica για την άποψη αυτή). Τα παραδείγματα παικτών που ήταν dominant εδώ και απλοί ρολίστες απέναντι είναι άπειρα. Τώρα όσον αφορά στο θέμα του σεβασμού και ειδικά μεταξύ προπονητή και παίκτη, στην κοινωνία υπάρχουν και άλλοι παράγοντες, πάγια άποψή μου υπήρξε ότι ο σεβασμός κερδίζεται και εμπνέεται. Μέσα από τη δουλειά σου, μέσα από τη συμπεριφορά σου και μέσα από τη στάση ζωής γενικά που έχεις.

Μαρ 6Έγινε επεξεργασία:Μαρ 6

Καλησπέρα @Badis, και ευχαριστώ για τον χρόνο σου.

 

Δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο μπορεί να γεφυρωθεί ίσως η διαφορά στις θεμελιώδεις νοοτροπίες μας, αλλά ο διάλογος είναι πάντα το Α και το Ω σε όλα.

 

Πριν ξεκινήσω, θα επαναλάβω πως το κείμενο εξετάζει και τα δύο άκρα, και στόχος του είναι αναδείξει πως κανένα από αυτά δεν είναι αποδοτικό, αλλά πως το Μέτρο και η Ισορροπία είναι η Χρυσή Τομή.

 

 

 

 

 

 

 

 

Πάμε να τα δούμε λοιπόν:

 

 

- Νομίζω πάντα συνέβαιναν και πάντα θα συμβαίνουν.

- Συμφωνούμε απόλυτα, το γράφω στο κείμενο.

 

 

 

- Η προβολή που υπάρχει πλέον με τα social media είναι πολύ μεγαλύτερη και το ξέρεις καλύτερα από μένα.

- Συμφωνούμε απόλυτα, το γράφω στο κείμενο.

 

 

 

- Προφανώς και δεν επικροτώ, υπάρχουν όμως και αυτοί οι χαρακτήρες των οποίων οφείλεις να βρεις τα κουμπιά τους.

- Και πάλι συμφωνούμε, για αυτό ακριβώς αφιέρωσα τόσο χρόνο στον Obradović.

 

 

 

- Και γράφω οφείλεις διότι συνήθως, συνήθως όχι πάντα, τέτοιου είδους χαρακτήρες συνοδεύονται και από skills που σπανίζουν και τα οποία στην τελική είναι αυτά και που μας γοητεύουν και μας ελκύουν πέραν της νίκης. Αν λοιπόν αυτούς καταφέρεις και τους «χαλιναγωγήσεις» χωρίς να τους «πνίξεις» κερδισμένο θα βγει το σύνολο. Αν πάλι μιλάμε για άτομα που είναι καθαρά τοξικά τότε δεν έχουν θέση στην ομάδα.

- Και πάλι συμφωνούμε, είναι μέρος του κεφαλαίου Obradović.

 

 

 

- Επίσης αναφέρεις το περιστατικό της τζαμαρίας. Όλοι νομίζω έχουν τις κακές στιγμές τους, και είμαι άνθρωπος που πιστεύει ότι όλοι αξίζουν μιας δεύτερης ευκαιρίας.

- Εδώ δεν συμφωνούμε, καθώς δεν είναι όλες οι πράξεις το ίδιο, και δεν έχουν τις ίδιες επιπτώσεις, τουτέστιν δεν αξίζουν όλες οι πράξεις μιας δεύτερης ευκαιρίας κατ' εμέ.

Παρόλα αυτά ακόμα και αυτοί που διαπράττουν φόνο, λαμβάνουν μια δεύτερη ευκαιρία, αλλά όλοι αφού έχουν πρώτα τιμωρηθεί και εφόσον έχουν εκτίσει την ποινή τους.

Στην περίπτωση του MJ, ο οποίος έλαβε αμέσως μια δεύτερη ευκαιρία, χωρίς να έχει τιμωρηθεί, και χωρίς να έχει «εκτίσει την ποινή» του, έλαβε χάρη εις βάρος του προπονητή, το οποίο έδωσε το κακό παράδειγμα για όλους τους υπόλοιπους παίκτες στην ομάδα, πως μπορούν να κάνουν το ίδιο με τις ίδιες ανύπαρκτες επιπτώσεις.

Το μήνυμα που στέλνει λοιπόν η διοίκηση είναι πάρα πολύ κακό.

Επίσης το πρόβλημα θα σταματούσε αν ο MJ ήταν υπόδειγμα επαγγελματία κατόπιν της δεύτερης αυτής ευκαιρίας που του δόθηκε, αλλά ο κατά τα άλλα συμπαθής MJ έπαιρνε τηλέφωνα σε κατάσταση κώματος ξημερώματα την ομάδα, να πάνε να τον μαζέψουν από Καζίνα, Μπαρ, και ιδιωτικά σπίτια.

Συν το γεγονός πως εκτός από μερικά πολύ περίεργα ποστ που κάνει, το ότι έχει τσακωθεί με το μισό twitter, το άλλο μισό instagram, κάτι αντιπάλους, και δυο προπονητές.

Σε 3 χρόνια.

Και όλα αυτά για έναν άνθρωπο που έχει pinned "No discount for my Services".

Συγγνώμη, αλλά χωρίο που φαίνεται, κολαούζο δεν θέλει. Ο άνθρωπος είναι μια μόνιμη πηγή προβλημάτων.

 

 

 

- Κάθε νόμισμα όμως έχει δύο όψεις.

- Συμφωνούμε απόλυτα, αυτός είναι και ο σκοπός του κειμένου: να αναδείξει πως υπάρχουν δύο πλευρές και έχει δοθεί χώρος στην ανάλυση και των δύο.

 

 

 

- Η μία όψη είναι αυτή που αναφέρθηκε και προφανώς έχει το πρόσωπο του Mike James. Υπάρχει όμως και η άλλη όψη που έχει το πρόσωπο του Πεδουλάκη. Σε αυτό το σημείο να πω ότι τον σέβομαι και τον εκτιμώ απεριόριστα για το ήθος του και την προσφορά του στην ομάδα μας. Για το περιστατικό της τζαμαρίας προφανώς φέρει ευθύνη ο Mike πρωτίστως αλλά φέρει ευθύνη και ο κόουτς. Γιατί δεν είχαμε ανάλογα φαινόμενα με τον Τσάβι για παράδειγμα;

- Συγγνώμη, αλλά αυτό είναι καθαρά μια θεωρητική εικασία. Με την ίδια λογική, κάθε θύμα που γίνεται εις βάρος του/της κάτι, είναι αυτομάτως θύτης και αυτός/αυτή που έχει πυροδοτήσει την πράξη εις βάρος του/της.

Κυριολεκτικά σαν να λέμε «γιατί ο Χ έδειρε την Ψ και όχι την Φ ή Ω;».

Έστω όμως για την οικονομία της συζήτησης, ότι είναι έτσι.

Το έκανε ξανά με Pianigiani.

 

 

 

- Θα σου εξηγήσω τι δεν καταλαβαίνω. Για ποιο λόγο είναι κακό για παιδιά που έχουν περάσει τόσο δύσκολα, (άλλα περισσότερο, άλλα λιγότερο) το να θεωρούν επιτυχία να υπογράψουν ένα μεγάλο συμβόλαιο που πιθανότατα θα λύσει το δικό τους βιοποριστικό πρόβλημα καθώς και άλλων 10 ατόμων της οικογένειάς τους, ή να είναι σεβαστά στον μπασκετικό κόσμο για τα skills τους;;

- Δεν είπα ποτέ ότι είναι κακό. Τουναντίον είπα πως είναι διέξοδος και αυτό είναι καλό.

Είναι σαφές στο κείμενο.

Αυτό που θίγω όμως είναι πως είναι το λάθος κίνητρο όσον αφορά το αντικείμενο.

Όχι μόνο για το μπάσκετ αλλά και οτιδήποτε αφορά την ίδια την ζωή.

Όταν κάποιος δεν ενδιαφέρεται για ένα Χ αντικείμενο όσον αφορά την εξέλιξη του Χ αντικειμένου, την βελτίωση του, και οτιδήποτε έχει σχέση με το να γίνει αυτό ανώτερο, αλλά χρησιμοποιεί αυτό το Χ αντικείμενο για άλλους λόγους όπως το να ξεφύγει από κάπου ή να βγάλει λεφτά, τότε αυτό ίσως θα έχει το αποτέλεσμα που θέλει αυτό το άτομο μερικές φορές, αλλά όχι την σωστή επίδραση πάνω στο αντικείμενο.

Δεν είναι τυχαίο πως το 95% όλων αυτών απέτυχαν παταγωδώς να κάνουν επιτυχημένες καριέρες πέραν του να βγάλουν λεφτά.

Και αυτό ισχύει και πέραν του μπάσκετ. Για κάθε έναν Maradona, υπάρχουν χίλιοι Balotelli, Andriano, Tevez, Berbatov, Anelka, κα.,

και για κάθε έναν Allen Iverson, υπάρχουν χίλιοι Joe Hammond, Beasley, Ryan, James, Randolph, Tarpley (Sorry), Honeycutt (sorry), ή ο Παππάς στην Ελλάδα, και λοιπά.

Επίσης, στο ερώτημα «γιατί τα skills δεν είναι αρκετά για να είναι σεβαστοί», την απάντηση δίνει η Ιστορία, με το ακριβώς πάνω παράδειγμα. Όλοι τους είχαν τρομακτικά skills και potentials, αλλά ούτε οι μισοί δεν έλαβαν καν την ευκαιρία ακριβώς επειδή η ιστορία έχει δείξει ότι είναι αυτοκαταστροφικοί και δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν.

Όσο για αυτούς που πήραν την ευκαιρία, το 90% την πέταξε στα σκουπίδια με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

 

 

 

- Επιπρόσθετα τα 3 τελευταία χρόνια όλες αυτές οι κινήσεις με το να μαζεύονται 3 τουλάχιστον αστέρες σε κάθε ομάδα με σκοπό το πολύτιμο δαχτυλίδι δείχνει ότι δεν τους είναι καθόλου αδιάφορο αυτό. Προφανώς και θέλουν να νικάνε.

- Το αναφέρω επίσης στο κείμενο: «Αν πάρουν και δαχτυλίδι έχει καλώς».

Αυτό που παίζει ρόλο όμως δεν είναι το «τι» (δηλαδή ποια είναι τα κίνητρα τους, τα οποία είναι καθαρά προσωπικά) αλλά το «πως» (δηλαδή το να προσφέρουν στο άθλημα και την εξέλιξη του).

 

 

 

- Η εθνική τους ομάδα σίγουρα είναι ένα ιδιαίτερο θέμα για αυτούς και είναι προφανές πως δεν σημαίνει κάτι. Η οπτική τους σε αυτό το κομμάτι είναι σε πλήρη αντιδιαστολή από αυτά που εμείς έχουμε στο μυαλό μας.

- Και πάλι είναι γραμμένο στο κείμενο με αρκετή έμφαση: "I see where you come from".

 

 

 

- Σε εμάς δεν είναι σημαντικό κριτήριο στην επιλογή μιας δουλειά ο μισθός;; Ειδικά στην εποχή μας θα έλεγα το πιο σημαντικό. Ειδικά αν έχουμε και βιοποριστικό πρόβλημα.

- Φυσικά και είναι για όλους, για αυτό και είναι επίσης γραμμένο και αυτό στο κείμενο πολλαπλές φορές: διευκρινίζω πως όλο αυτό το φαινόμενο είναι απόρροια των συνθηκών που βιώνουν, καθώς και πως δεν είναι αποκλειστικό φαινόμενο σε αντιδιαστολή με εμάς που επίσης έχουμε το ίδιο πρόβλημα, αλλά σε πολύ μικρότερη κλίμακα, ποσότητα, και συχνότητα.

Παρόλα αυτά, δεν είναι υγιές ο κάθε επώνυμος Χ Γιώργος Παπαδόπουλος να έχει τέτοια εμμονή με το χρήμα και να είναι σχεδόν το αποκλειστικό κριτήριο, ώστε να μιλάει μόνο για χρήμα δημόσια επί χρόνια σε κάθε του δήλωση ακόμα και αν πρόκειται για συνταγή μαγειρικής.

Επίσης είναι τουλάχιστον ανόητο να πάει κάποιος κάπου για μια συνέντευξη για μια θέση εργασίας και να μπει μέσα στο γραφείο σαν γκάνγκστερ, με yo-yo, να απλώσει τα πόδια του πάνω στο γραφείο και να πει: «Χρήμα».

(Το οποίο παρεμπιπτόντως μου έχει συμβεί και φυσικά τον ευχαρίστησα για τον χρόνο του, και τον έστειλα σπίτι του πριν μου κάνει την επιχείρηση Τέξας.)

 

 

 

- Όπως έγραψα και ανωτέρω, δεν νομίζω ότι είναι τόσο γενικό το πρόβλημα όπως αναφέρεις.

5-6 και λίγο περισσότεροι αν θες ιδιαίτερα ταλαντούχοι και loud ή extreme loud χαρακτήρες υπήρχαν πάντα και τόσοι θεωρώ ότι είναι και τώρα. Η προβολή είναι που κάνει τη διαφορά. Τι να μάθω εγώ τη δεκαετία του 80 για τις συνήθειες ή τα χούγια των παικτών του NBA που η μόνη έγκαιρη ενημέρωση που είχα ήταν κάτι τρίλεπτα στις αθλητικές εκπομπές του Σαββατοκύριακου ή στο Τρίποντο;

- Συμφωνούμε απόλυτα, για αυτό και το γράφω και αυτό στο κείμενο: το φαινόμενο έχει πολλαπλάσιο effect λόγω της τεχνολογίας, του διαδικτύου, και των Κοινωνικών Μέσων.

Εκεί που διαφωνούμε είναι στα μεγέθη: τα περιστατικά είναι πολύ περισσότερα «τώρα» από ότι ήταν πριν, και τα νούμερα είναι αναμφισβήτητα: 85% (33/39) των αποβολών στο ΝΒΑ είναι από το 2000 και μετά.

 

 

 

- Θεωρώ πως είσαι αφοριστικός με τον MJ διαγράφοντας τις τόσες καλές εμφανίσεις του και την προσφορά του στην ομάδα. Με εξαίρεση το περαστικό της τζαμαρίας(και για το οποίο δεν γνωρίζουμε τις ακριβείς λεπτομέρειες, ξαναγράφω, χωρίς να δικαιολογείται για αυτό ότι κι αν συνέβη, εγώ έχω στη μνήμη μου ένα ιδιαίτερα ταλαντούχο παίκτη ο οποίος έβγαινε μπροστά στα δύσκολα, για τον οποίο δεν παραπονέθηκε ποτέ κανένας συμπαίκτης του, ίσα ίσα, και ο οποίος έδειξε με την συμπεριφορά του το καλοκαίρι ότι εν τέλει ήθελε να είναι μέρος αυτής της ομάδας. Θα μου αντιτάξεις το προσύμφωνο με την Αρμάνι και θα απαντήσω ότι προφανώς και δεν θα έμενε για την ψυχή της μάνας του ή επειδή γεννήθηκε Παναθηναϊκός.

- Όχι, δε θα σου αντιτάξω ούτε το προσύμφωνο με την Ολίμπια Μιλάνου, ούτε περιμένω κάποιον (Παναθηναϊκό από κούνια ή μη) να παίζει για την ψυχή της μάνας του.

Θα σου αντιτάξω πως αφού έσπασε την τζαμαρία (για το όποίο όποιος ενδιαφέρεται, συνέβη επειδή ο MJ δεν μπορούσε απλά να σταματήσει να κάνει συνέχει pull up 3s με χειρόφρενο στον αιφνιδιασμό, και του έκανε παρατήρηση ο προπονητής του με πολύ κόσμιο τρόπο), ο MJ συνέχισε να δημιουργεί περιστατικά και προβλήματα σε σχεδόν καθημερινή βάση, όπως το να τρέχουν να τον μαζεύουν και να είναι προ πλύσεως στομάχου.

Όπως έχω αναφέρει και πάνω, υπάρχει ολόκληρη λίστα με τα προβλήματα και τις λάθος συμπεριφορές του MJ εκτός παρκέ οι οποίες είναι το λιγότερο απαράδεκτες, αντιεπαγγελματικές, και αιτία προς διακοπή συμβολαίου, κατ΄επανάληψη.

Επιπλέον, η προσφορά του κάθε παίκτη σε ένα Σύλλογο δεν είναι δικαιολογία, για να ανέχεται ο Σύλλογος αυτός τα καπρίτσια και τις απαράδεκτες απρέπειες ενός παίκτη.

Αυτό λέγεται Δύο Μέτρα και Δύο Σταθμά, και αν κρίνονταν όλοι βάση της προσφοράς τους κάπου, τότε θα κατέρρεε η κοινωνία και το Δίκαιο όπως τα γνωρίζουμε.

Αλλά ακόμα και αν αυτό ήταν αποδεκτό (που για μένα δεν είναι σε καμία περίπτωση), όταν ο MJ έσπασε την τζαμαρία αγωνιζόταν στον Παναθηναϊκό για μέρες, και είχε προσφέρει το απόλυτο μηδέν.

Κατόπιν και όταν ο MJ συνέχισε αυτές τις συμπεριφορές, μέχρι και τώρα, αυτήν την στιγμή που μιλάμε, ο MJ έχει αγωνιστεί συνολικά σε 37 ευρωπαϊκά παιχνίδια, και μετά βίας έχει συμπληρώσει 12 μήνες καθαρής αγωνιστικής παρουσίας.

Χωρίς λοιπόν να του αφαιρώ το μπόνους της μικρής έστω προσφοράς του σε δυο μισές σεζόν σε τρεις εγχώριους τίτλους (η μία με δική του ευθύνη και αυτοτραυματισμό), είναι τόσο μικρή η παρουσία χρονικά, και τόσο μικρό το μέγεθος του μπροστά σε αυτόν τον γαλαξία που έχει αγωνιστεί και προσφέρει στον Παναθηναϊκό, που δεν είναι παρά ένα μικρό βότσαλο σε μια παραλία με βράχους.

Ακόμα λοιπόν και αν δίναμε πάσο σε τέτοιες συμπεριφορές, η διάρκεια του και η προσφορά του είναι εξαιρετικά συζητήσιμες.

 

 

 

- Εδώ πιστεύω πως δεν υπάρχει λάθος ή σωστό. Είναι καθαρά θέμα οπτικής και του τι σου αρέσει. Προσωπικά το ζητούμενο για μένα στο μπάσκετ είναι να απολαμβάνω πρωτίστως τα skills του κάθε παίκτη ενταγμένα στο σύνολο έτσι ώστε να προκύπτει ένα θελκτικό αποτέλεσμα στο μάτι και φυσικά όλο αυτό να συνδυάζεται με τη χαρά της νίκης για την ομάδα που υποστηρίζω. Να το πω απλά δεν είναι αυτοσκοπός η νίκη αν αυτή δεν συνοδεύεται και από θελκτικό μπάσκετ. Το τι είναι θελκτικό μπάσκετ φυσικά είναι καθαρά υποκειμενικό.

- Πολύ σωστό. Οι προτιμήσεις είναι υποκειμενικές, για αυτό π.χ. κάποιος προτιμά το San Antonio, και για αυτό κάποιος άλλος προτιμά το Houston.

Παρόλα αυτά, η φύση του αθλήματος στην ίδια του την περιγραφή λέει "Basketball is a Team Sport" και βάση αυτής της δομής όλες οι επαγγελματικές ομοσπονδίες στον πλανήτη έχουν επιλέξει το 5vs5 στην Βίβλο όλων των κανόνων τους.

Εδώ θα επαναλάβω, πως μια βόλτα σε μερικά από τα διασημότερα πάρκα στον κόσμο, είναι αρκετή για να μείνει κάποιος άναυδος με τα skills αυτών που παίζουν, εκ των οποίων πάρα πολλοί έχουν ακόμα και περισσότερα skills και τεχνική κατάρτιση από πολλούς που παίζουν στις καλύτερες λίγκες του πλανήτη, ακόμα και του ΝΒΑ.

Οπότε γιατί δεν παίζουν αυτοί επαγγελματικά και παίζουν άλλοι;

Πολύ απλά επειδή τα skills δεν είναι αρκετά όταν αφορά ένα δομημένο ομαδικό άθλημα όπου η φυσική κατάσταση, η αθλητικότητα, η νοημοσύνη, ο χαρακτήρας, και η θέληση είναι εξίσου απαραίτητα traits.

Δεν είναι τυχαίο πως οι καλύτεροι handlers και πιο skilled players σε πάρκα, κλπ., δεν παίζουν σε κάποια μεγάλη ομάδα (με <1% εξαιρέσεις).

Το παιχνίδι του ενός δεν κερδίζει το παιχνίδι των πολλών, και αυτό δεν είναι κανόνας μόνο στο μπάσκετ, αλλά και στην ζωή.

Φυσικά και υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά ο συντριπτικός κανόνας είναι αυτός.

Η διαφορά είναι πως οι μεν (πλήρεις παίκτες) μπορούν να παίξουν και στα πάρκα, αλλά όχι το αντίθετο.

Και εγώ λοιπόν θα απολαύσω τον ταλαντούχο James Harden, αλλά όχι σε Τελικούς, γιατί θα έχει αποκλειστεί.

 

 

 

 

- Για την τζαμαρία και την άποψή μου αναφέρθηκα παραπάνω. Συνοψίζοντας να πω ότι ήταν μια άτυχη, «κακή» στιγμή, η ομάδα την προσπέρασε και καλώς έκανε για μένα. Η ένστασή μου εδώ έχει να κάνει με την τελευταία πρόταση για τα περιστατικά της μέθης κλπ κλπ. Πόσα τέτοια περιστατικά γνωρίζεις από την εποχή του Ζοτς;; Προσωπικά πολλά. Πάρα πολλά, με κορυφαία αυτά των Μπατίστ και Σάρας. Δεν τα ανεχόταν η ομάδα??? Τα ανεχόταν και καλά έκανε. Άνθρωποι είναι όλοι αυτοί και συνήθως είναι και πιτσιρικάδες οι οποίοι έχουν λεφτά και φήμη με ότι αυτό συνεπάγεται σε μια ηλικία που προφανώς είναι δύσκολο να το διαχειριστούν. Το θέμα είναι αυτό να μην επηρεάζει την δουλειά τους. Αφού λοιπόν δεν την επηρεάζει προσωπικά δεν έχω πρόβλημα. Ο Μάικ με τον Σίνγκλετον την πρώτη χρονιά στην ομάδα ξενυχτούσαν κατά τη διάρκεια των τελικών και ήταν ταυτόχρονα οι κορυφαίοι του γηπέδου. Ο Καλάθης πέρυσι στην MVP σαιζόν του κάθε τρεις και λίγο ήταν τύφλα στο Κολωνάκι καπνίζοντας ναργιλέδες που είναι και οικογενειάρχης με παιδί.

 

- Η απάντηση βρίσκεται ήδη στο κείμενο, αλλά επιλέγεις να την αγνοήσεις.

Τρεις παράγραφοι στο κείμενο κάνουν λόγο για το πως αυτά συνέβαιναν και επί Žoc (και με τον Šaras παράδειγμα μάλιστα) αλλά με την διαφορά, ότι όλος ο Παναθηναϊκός είχε μια ευρύτερη, δομημένη, και δεδομένη πειθαρχία όταν έπρεπε, καθώς και πως οι Jasikevičius και Batiste ούτε τσακώνονταν με τον προπονητή τους, ούτε έκαναν έκαναν επανειλημμένως δημόσια περιστατικά, ούτε στέρησαν εαυτόν υπ' ευθύνη τους από την ομάδα, ούτε έγραφαν βλακείες (πάρα πολύ chic) στα Social Media που υπήρχαν και το 2008 και ακόμα έχουν λογαριασμούς χωρίς να κάνουν ανοησίες, και το κυριότερο: η νοοτροπία τους και τα κίνητρα τους για το άθλημα του μπάσκετ, δεν ήταν ούτε τα ποσοστά, ούτε το γίνουν εκατομμυριούχοι γράφοντας τους πάντες και τα πάντα στις κοχόνες τους -διατυμπανίζοντάς το κιόλας μάλιστα-, αλλά να κατακτήσουν τα πάντα και να το κάνουν και με τον σωστό τρόπο: παίζοντας μεθοδευμένο, ομαδικό, οργανικό μπάσκετ μέσω συστημάτων, αντί να κάνουν κατάχρηση παίρνοντας 45 μπάλες σε κάθε αγώνα, και να ρίχνουν από το κέντρο του γηπέδου.

 

 

 

 

 

 

 

 

Έχω την αίσθηση ότι όλος αυτός ο διάλογος αφορά την συμπάθεια σου σε ένα παίκτη (απολύτως θεμιτό, και σεβαστό) και την αντίδραση σου πάνω σε αυστηρή κριτική για την συμπεριφορά του (πάλι σεβαστό, αλλά δεν με αφορά, ούτε με αγγίζει) και όχι το ευρύτερο νόημα του κειμένου: δηλαδή πως πλέον υπάρχουν περισσότερα ακραία φαινόμενα και συμπεριφορές, από περισσότερους αθλητές, περισσότερες φορές, και με μεγαλύτερο effect, το οποίο είναι γενικότερα απόρροια της Νέας Εποχής που διανύουμε, και πως όλο αυτό αποτελεί ένα άκρο, εκ των δύο που έχουν αρνητικό αποτέλεσμα στο άθλημα.

 

Το ζητούμενο είναι πως είναι επιπλέον απαραίτητο να διατηρηθούν οι ισορροπίες, και να επανέλθει η όλη κατάσταση σε ένα Μέσο το οποίο θα είναι η Χρυσή Τομή για να διατηρούνται σε ισορροπία αυτά τα άκρα που μέρη τους είναι μεν απαραίτητα, αλλά με Μέτρο.

 

Οὐκ ἐν τῷ πολλῷ τὸ εὖ, ἀλλ᾿ ἐν τῷ εὖ τὸ πολύ.
Μαρ 7

@Óðinn Σε ευχαριστώ καταρχάς για την αναλυτική απάντησή σου. Στα περισσότερα με κάλυψες. Προφανώς έχουμε διαφορετική οπτική σε κάποια θέματα. 2-3 παρατηρήσεις μόνο πάνω στην απάντησή σου:

-Ναι συντάσσομαι μαζί σου ότι δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες για να αξίζουν δεύτερης ευκαιρίας. Την προκειμένη όμως την θεωρώ τέτοια.

-Στο θέμα των skills νομίζω με παρεξήγησες. Ποτέ δεν είπα ότι το μπάσκετ του ενός θα κερδίσει των πολλών ή ότι αυτό μου αρέσει. Οκ μπορεί να συμβεί μια φορά αλλά θα είναι η εξαίρεση όχι ο κανόνας. Απολαμβάνω να βλέπω τον Χάρντεν να βάζει 50 πόντους αλλά προφανώς απόλαυσα το μπάσκετ των Σπέρς πολύ περισσότερο. Γιατί?? Διότι είχαμε την αρμονία στη συνεργασία των υψηλών skills με το ομαδικό μπάσκετ. Το αποτέλεσμα ήταν σαν να απολαμβάνεις κοντσερτο από τη φιλαρμονική της Βιέννης.

-Πάνω στο θέμα της απειθαρχίας. Δεν επέλεξα να αγνοήσω την απάντησή σου απλά αυτή με βρίσκει αντίθετο. Τα social media ΔΕΝ ήταν το ίδιο το 2008 με το 2018. Υπήρχαν και τότε αλλά η επίδρασή τους ήταν πολύ μικρότερη. Δεν μπορώ να συγκρίνω άνθρωπο που γεννήθηκε το 1976 και το πως χειρίζεται τα σόσιαλ με το πως τα χρησιμοποιεί κάποιος που γεννήθηκε το 1990. By the way ο Μπατίστ, είχε δημιουργήσει πολύ πιο σοβαρά θέματα στην ομάδα. Το θέμα δεν είναι να τα βάλουμε στη ζυγαριά. εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι αυτά πάντα συνέβαιναν, συμβαίνουν και θα συμβαίνουν σε όλες τις ομάδες. ΔΕΝ τα επικροτώ σε καμία περίπτωση αλλά μπορώ να τα δεχτώ εφόσον δεν επηρεάζουν την απόδοση του παίκτη. Στην περίπτωση και του Μπατιστ και του Σάρας και του Μαικ δεν θεωρώ ότι την επηρέασαν. Τέλος το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός είχε μια ευρύτερη, δομημένη, και δεδομένη πειθαρχία όταν έπρεπε αυτό δεν ήταν απόρροια της συνεπούς και υπεύθυνης συμπεριφοράς των παικτών αλλά της όλης λειτουργίας και φιλοσοφίας του προπονητή.

 

Όσον αφορά στο ζητούμενο που γράφεις στο τέλος με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνο.

 

Καλή συνέχεια.

Μαρ 5

Επι της αρχής συμφωνώ στα εξής : Το οργανωμενο μπασκετ απαιτει πειθαρχία και σεβασμό στην ιεραρχία.Σε ολες τις βαθμιδες.Ο πρωταθλητισμός απ την αλλη θελει πολλάπλασια πειθαρχία,αφοσιωση,και τεραστια προσηλωση.Οσοι δεν ειχαν ολα αυτά δεν εγιναν ποτε πραγματικά σπουδαίοι,παρ'οτι μπορει να ηταν εξαιρετικά ταλαντουχοι.

Λιγο εκτος θέματος :Ο Γκαλης που αναφέρετε ένθεν κακείθεν ,μέχρι το 89 ήταν προτυπο πρωταθλητη μπασκετ και αν υπηρχε δυνατοτητα καλυτερης (μεγαλύτερης σε ποσοτητα για την ακριβεια) στελεχωσης στον Αρη θα χτυπαγε Ευρωπαϊκό τίτλο στα φάιναλ φορ.Στα 90ς αν και επαιξε με καλυτερα ροστερ (κυριως το 93 - 94) δεν ηταν αθλητικά εκει που θα εκανε την υπέρβαση και δεν μπορουσε να αλλαξει το στυλ του.Για μενα το μονο κριμα ειναι πως ποτε δεν επαιξε για εναν πραγματικά μεγαλο προπονητη και να αξιοποιησει το μεγαλο του ταλέντο στο playmaking που μπορουσε να του επεκτεινει για 1-2 σεζον την καριέρα.Στην πραγματικοτητα αποχωρησε γιατι ειχε τελειωσει απ το μπάσκετ οπως το ηξερε και δεν ήθελε να φθαρεί αλλο. Εδω πάμε σε άλλα μονοπατια περι αποχωρησεως των μεγάλων παικτών..

 

Είναι παρήγορο πάντως το γεγονός οτι η "νεα γενιά " προπονητών στην Ευρώπη (στην Αμερικη εχουμε αλλα μεγεθη) με προεξέχοντα τον Σαρας ,είναι πιο ανθρωποκεντρικοί ,πλησιάζοντας πιο πολυ στις αναγκες των αθλητών σε αγωνιστικό και προσωπικό επίπεδο, συνδυάζοντας τον κάπως απολυταρχικό coachaρισμα των πλαβι (πληρως αποτελεσματικό όμως στην διαμόρφωση πρωταθλητών) με μια μοντερνα προσεγγιση στον αθλητη (χωρις απαραίτητα να πρεπει να του πετάξεις το πινακακι για να επιβληθείς)

Μαρ 6

 

Πριν ξεκινήσω θέλω να σου πω πως γενικά είμαι θιασώτης της ρήσης του Blake πως ‘’ Without Contraries is no progression’’.Οπως γενικά και του Blake..Ως εκ τούτου-και όχι μόνο εξαιτίας αυτού-θέλω να σου πω το εξής.

 

Διαφωνώ κάθετα με το κείμενο.

 

Διαφωνώ στα επιμέρους-πλην ενός,. Διαφωνώ στη βάση του. Διαφωνώ στη νοοτροπία του.

 

Πάμε ένα-ένα..

 

Καταρχάς με τη φράση ‘’ Κάποια πράγματα είναι διαχρονικά’’ έχοντας παραθέσει το αρχικό κείμενο συμπεραίνω πως συμφωνείς με τα λεγόμενα του όπως και το πνεύμα του. Αν κάνω λάθος σε παρακαλώ να με διορθώσεις.

 

Η συγκεκριμένη οπτική είναι μια οπτική που θέτει εαυτόν-τον ενήλικα δηλαδή- ‘’απέναντι’’ από το παιδι- διαχρονικό λάθος στην ιστορία της παιδαγωγικής. Είναι σύνηθες δυστυχώς όταν περνάς στην άλλη όχθη του ποταμου –όταν γίνεσαι γονιός η εκπαιδευτικός- να ξεχνάς την πρότερη θητεία σου στην άλλη πλευρά. Τη θητεία που έχει ορίσει αρκετές από τις αρχές της προσωπικότητας σου.

 

Όποτε καλό είναι να έχουμε στο μυαλό μας πως τα παιδιά είναι το μέλλον και πως όσο προχωρεί ο κόσμος η δουλεια τους είναι να τον πηγαίνουν μπροστά ερχόμενα σε ρήξη με παλαιότερες άξιες. Προσωπικά λυπάμαι παρά πολύ όταν βλέπω παιδιά 14-15 χρονών να ακούνε Ρέμο, να ντύνονται σα μεγάλοι και να μην αμφισβητούν σχεδόν ποτέ τον κόσμο γύρω τους θεωρώντας πως με αυτό τον τρόπο εμφανίζονται ως πιο ‘’σοβαροί’’.

 

 

Και μιας και είπα σοβαροί ας ασχοληθούμε με την έννοια του όρου προσπαθώντας να το συνδέσουμε με το μπάσκετ.

 

 

Διαβάζοντας το κείμενο σου διείδα μια βαθιά επιρροή της Σωκρατικής Ηθικής περί ‘’καλού’. Γενικά τάσσομαι με την άποψη του Νίτσε για το θέμα και την έχω αναλύσει ενδελεχώς στο τελευταίο κείμενο μου στο The Hateful 8. Το κείμενο είναι εδώ σε περίπτωση που δεν το έχεις διαβάσει.

 

Μιλάς για σοβαρότητα στο παιχνίδι έχοντας θεωρώ στο μυαλό σου σου ως ‘’σωστό’’ τον τρόπο παιχνιδιού που δίδαξε ο Ομπραντοβιτς όσο ήταν στην ομάδα, τον τρόπο δηλαδή της Σέρβικης σχολής μπάσκετ. Σε αυτό το σημείο θα σε ρωτήσω κάτι.

 

Όταν ο Steph Curry παίρνει ένα τρίποντο σε μια σετ επίθεση από τα 8 μέτρα είναι λιγότερο σοβαρός τρόπος παιχνιδιού από την αναμονή του Παπαλουκά πχ ούτως ώστε να ‘’διαβάσει’’ το παιχνίδι καλύτερα ; Και γιατί :

 

 

Συνεχίζεις παρακάτω αναφερόμενος στην δύσκολη παιδική ζωή των μαύρων στην Αμερική η όποια τους ωθεί να παίξουν όπως παίζουν και να συμπεριφερθούν όπως λες ότι συμπεριφέρονται, φέρνοντας μάλιστα ως παράδειγμα τον Allen Iverson.

 

Eίναι μια τεραστια γενίκευση. Δε συμπεριφέρονται όλοι οι παίχτες όπως ο Iverson. Ή ο Jordan. Ή ο Harden. Ή ο Kyrie. Ή ο Shaq ο όποιος ήταν μεγαλωμένος κιόλας σε ένα πολύ αυστηρό περιβάλλον-κυριολεκτικά στρατιωτικό, μιας και ο πατριός του ήταν αξιωματικός του US Army. Και ανάλογης νοοτροπίας όπως έχει αναφέρει και ο ίδιος ο Shaq.

 

Σε αυτούς που μπορεί να δεις ανάλογη συμπεριφορά είναι οι πιο skilled ones.

 

 

Γιατί τα skills ορίζουν το παιχνίδι.

 

 

Η άποψη μας περί μπάσκετ στην Ευρώπη έχει τις ρίζες της στο διαχρονικά χαμηλότερο skillset σε σχέση με απέναντι και βάσει αυτού ορίστηκε το παιχνίδι. Και εδώ και εκεί. Μέσα από αυτή τη διαδικασία ζύμωσης έγινε dominant μια νοοτροπία που λέει πως εδώ παίζουμε μπάσκετ και πως απέναντι είναι τσίρκο.

 

 

Κοινώς , γίναμε η αλεπού στον αισώπειο μύθο με τα σταφύλια.

 

 

Εν συνεχεία συμφωνούμε πλήρως πως ο Ζοτς διάλεγε τις μάχες του, αναφέρω και εγώ τα ιδία πάνω κάτω στο ‘’Burn your Gods..’’. Βεβαια υπαρχει και η ιστορια του Ευρωπαικου της Σερβιας οπου ο Ζοτς μαλωνει με ολους τους παιχτες της ομαδας και αποχωρει. Μιας ομαδας που έβριθε σταρ με βαλκανικο ταπεραμεντο και που δεν ειχαν αναγκη και τον ιδιο τον Ομπραντοβιτς στη διαρκεια του Χειμωνα καθως δεν παιζαν ως επι το πλειστον στην ομαδα του.

 

Αναφερομενος επειτα στον Σαρας λες πως η βασικη διαφορα του ηταν πως ήθενε να νικησει. Καταρχας θεωρεις πως στη χωρα του ακρατου καπιταλισμου και αναταγωνισμου οι αθλητες της γαλουχουνται από τη μη κομβικη σημασια της νικης : Ή μηπως επειδη βλέπουμε καποια ματς μεσα στη RS τα οποια παιζονται πιο χαλαρα φτανουμε σε αυτό το συμπερασμα, ξεχνωντας ότι μιλαμε για μια RS με 82 ματς σε σκαρτους 7 μηνες ;

 

Προσωπικα στην Αμερικη εχω δει παρα πολλους παιχτες να πετανε-στην κυριολεξια- εκατομμυρια για να παρουν εναν Τιτλο.Εχω δει αρκετους παιχτες τους όταν αγωνιζονται με τα χρωματα της Εθνικης τους να ‘’σκιζονται’’ εχοντας ως αποτελεσμα να περνανε στην κυριολεξια παλι πανω από τον οποιονδηοτε. Με αυτό το μπασκετ. Με αυτή τη νοοτροπια. Και φυσικα να αισθανονται πραγματικα υπερηφανοι που θα γυρισουν στην πατριδα του ς με το χρυσο, διακινδυνευοντας συμβολαια πολλαπλα μεγαλυτερα από τους ευρωπαιους συναδελφους τους. Ο Διαμαντιδης αν θυμαμαι καλα σταματησε στα 30 του για να ειναι ξεκουραστος.

 

 

Παμε λιγο τωρα στις περιπτωσεις των Mike james και Malcolm Delaney που αναφερεις χαρακτηριζοντας τους πανω κατω ως χαβαλεδες.

 

 

Είναι σαφες πως ο Μαικ κανει μαλακια ριχνοντας μπουνια στη τζαμαρια, κόβοντας τον τενοντα του με αποτελεσμα να χασςει τιςτοτε 8 πρωτες αγωνιστικες της EL.

Αναφερεις όμως πληρως λανθασμενα πως ο Συλλογος απελυσε αυτόν που μαλωσε το αστερι, εννοωντας προφανως πως ο Πεδουλακης εφυγε γιατι μαλωσε με τον Μαικ. Ο Πεδουλακης όμως εφυγε γιατι εφαγε 25 ποντους σε ματς με τον Ολυμπιακο και κατι τετοιο δεν είναι ανεκτο, όπως επισης ηταν εμφανες πως δε μπορουσε να κοουτσαρει ένα οσο talented συνολο όπως εκεινο του Παναθηναικου εκεινη την περιοδο. Κοινως, εφταιγε ο ιδιος και κανενας Τζεημς.

 

Για το περιστατικο που λες για το καζινο που ηταν ταπα κλπ θα σου πω πως δεν το γνωριζω αλλα δεν πεφτω και από τα συννεφα ακουγοντας κατι τετοιο. Οι αθλητες δεν ειναι ρομποτ και φυσικα θα εχουν και τετοιες στιγμες. Εσυ πρωτη φορα ακους για τετοια πραγματα ; Γιατι πιο πριν αναφερεις το παραδειγμα του Σαρας πως οργωσε την Αθηνα. Εγω θυμαμαι τον Σαρας να πινει πιο πολύ Grey Goose παρα νερο.

 

Τα Social Media που αναφερεις εινια μια πραγματικοτητα των καιρων την οποια οφειλουμε να την αποδεχτουμε. Ο Μαικ εινια γενικα μια πιο ‘’loud’’ προσωπικοτητα και θα εινια τετοια και στο Twitter η το Instagram. Εδώ στην Αμερικη πλακωνονται οι αθλητες με τον ιδιο τον Προεδρο της χωρας. Φανταζεσαι να συνεβαινε κατι αναλογο εδώ τι θα γινοταν; Κανουν καλα οι δικοι μας εδώ που ειναι ‘’soft speaking’’ τυποι;

 

Όπως επισης και φυσικα καλα κανει και γράφει ‘’No discounts on my services’’. Οι σερβοι παιχτες αραγε κανουν discounts ; Οι καλοί ισπανοί ; Και να κανουν εινια σωστο ; Μονο για τους ελληνες υπαρχει αυτή η ακρως αντιεπαγγελματικη νοοτροπία.

 

Το ιδιο πραγμα φυσικα ισχυει και για τον Delaney. Ειναι επαγγελματιας και θα κοιταξει να αμειφθει για αυτο που κανει. Και όταν αμειφθει ο συγκεκριμενος θα είναι και αψογος επαγγελματιας δινοντας τον καλυτερο εαυτο του στην ομαδα του όπως σε εκεινη τη Λοκομοτιβ που καταφερε να κανει αυτό που παλευεις εσυ από το 12 και μετα .Με τον Delaney ηγετη αυτης.

 

 

Εν κατακλειδι , αυτό που λεω εγω εινια το εξης. Κανενα σφιξιμο λουριων καθως η ιδια η Εποχη θα το αποβαλλει. Αυτό που προτεινω ειναι το εξης προσωπικα.Για ολους μας.

 

 

Embrace the future.

 

 

YΓ: Σε αυτό το σημειο να πω πως συντασσομαι πληρως με την αποψη που εξεφρασε και ο @Saras πιο πανω που αναφέρει ότι ‘’ Περιμένουμε ακόμα περισσότερα κείμενα που να προωθούν τον διάλογο σαν και αυτό’’. Η παραγωγη σκεψης ειναι κατι το οποιο μας χαροποιει.

 

Μιλάμε.

Μαρ 6

Καλησπέρα @Profanatica και νικηφόρους χαιρετισμούς μετά την διπλάρα μέσα στο Ώκλαντ 🎉🎉

 

Φίλε μου, μόλις απάντησα στον Περκόμορφο @Badis, δηλαδή αφιέρωσα αρκετό χρόνο που δεν έχω άλλο διαθέσιμο απόψε, κατ' επέκταση δεν έχω διαβάσει ακόμα ακόμα το κείμενο σου, αλλά επιφυλάσσομαι πως θα απαντήσω σε σύντομο χρονικό διάστημα μερικών ημερών.

 

Χαιρετισμούς και στους δύο 🤘🏼🤘🏼🤘🏼

Μαρ 6

@Óðinn η διπλαρα στο Oakland μου φαίνεται περισσότερο ένα τύποις swansong παρα reborn.

 

Ποιο κείμενο λες δεν έχεις διαβάσει, αυτό εδώ η το Burn..?

 

Χαιρετώ επίσης. 😈🤘

Μαρ 6

@Profanatica Είναι ρέκβιεβ πιθανότατα. Η αναλαμπή πριν το τέλος.

 

Το δικό σου, δεν το έχω διαβάσει ακόμα.

 

Λογικά αύριο το πρωί με καφέ στο διάλειμμα ή το απόγευμα...

 

Απρ 10

Να Αγιάσει Ο Στόμας Σου. @Profanatica έχοντας διαβάσει και το "Burn..." και αυτό το κείμενο, νομίζω ότι χάνεις το πνεύμα του εδώ. Νομίζω ότι η ουσία δεν είναι στην υποβάθμιση του personal skill στο βωμό του "υπομονετικού" και "ομαδικού" μπάσκετ, αλλά στην υπερτροφοδότηση ενός υπερ-εγώ, κατάσταση της οποίας είμαστε όλοι μάρτυρες. Λόγοι υπάρχουν πολλοί - εγώ θα προσθέσω και την ευκολία με την οποία δίνονται max/supermax/ultramax/megamax contracts σε παίκτες τύπου Otto Porter, Bradley Beal, Isiah Thomas κλπ. Κανείς δεν είπε να κάνουν discounts στα services. Κανένας Αμερικάνος δεν έκανε - και καλά έκανε. Το ζήτημα είναι η ανάγκη να είναι "pinned tweet", if you catch my drift. To individual skill είναι individual skill και συμφωνώ με την άποψη σου ότι πρέπει να καλλιεργηθεί περισσότερο στην Ευρώπη. Το παιχνίδι όμως δεν παύει να είναι ομαδικό, και ως μεγάλος παίκτης οφείλεις να εμπνέεις σεβασμό σε συμπαίκτες, αντιπάλους και προπονητές και με το skill, αλλά και με τα εκτός του skill. Και σε προλαβαίνω: όχι, δεν το κάνεις αυτό με το να είσαι soft speaking. Το κάνεις με το να μη λες και να μην κάνεις μαλακίες σαν αστοιχείωτος (βλ. σχόλια Mike James και αντιδράσεις James Gist). Συγχαρητήρια σε όλους για το επίπεδο του site.

Απρ 10

Καταρχάς σε ευχαριστούμε για τα καλα σου λογια..

 

Εν συνεχεια θα σου πω το εξης. Προσωπικα δεν εχω προβλημα με τα υπερ-εγω που αναφερεις και θεωρω πως η γενικοτερη θεωρηση επ αυτων στηριζεται υπερβολικα στο τι αυτα εχουν καταφερει-και ακομα περισσοτερο αν τα εχουν καταφερει οντας στο δικο μας στρατοπεδο.

 

Κρινουμε δηλαδη κατα το δοκουν οπως εγραφα και στο ''Burn..''

 

Οταν καποιος επιδεικνυει μια τετοια συμπεριφορα και δεν εχει ''κερδισει'' μπαινει στο στοχαστρο σαν ''τσιρκο''. Δες το παραδειγμα του Πιτινο. Θα μπορουσαν πολυ ευκολα να εκληφθουν ως αλαζονικα η ''εκτος τοπου και χρονου'' τα τουιτ που εκανε απο την πρτη στιγμη που ηρθιε εδω. Θα μπορουσαν ακομα να του την πουν και για το γιατι ασχολειται με το κολλεγιακο απο τη στιγμη που εινια εδω και πρεπει ''να δουλεψει''.

 

Φυσικα τωρα ο Πιτινο πετυχε και λενε ολοι ''τι γαματα τα λεει ο Δασκαλος''. Το θεμα ειναι φυσικα να εχεις αυτη την αντιμετωπιση μη επηρεαζομενος απο τους εξωγενεις παραγοντες που ανεφερα αλλα απο την ιδια την πραξη.

Απρ 11

@Profanatica Δεν ξέρω περί γενικότερης θεώρησης, αλλά εγώ προσπαθώ να μην κρίνω με βάση μόνο το τι έχουν καταφέρει τα υπερ-εγώ, αλλά έναν συνδυασμό του τι έχουν πετύχει διαχρονικά με το πώς το διαχειρίζονται. Εξηγούμαι. Το υπερ-εγώ του Jordan, του Kobe, του Shaq, όχι απλά το δέχομαι, αλλά το απολαμβάνω. Γιατί έχουν τραφεί από τίτλους ομαδικούς και προσωπικούς, αλλά και συνεισφορά σε άθλημα και κουλτούρα - εγώ έτσι αντιλαμβάνομαι αυτό που λες "έχει κερδίσει". Όχι βάση stats σε βάθος μίας, δύο, τριών σεζόν. Τα tweets του Pitino τα απολαμβάνω όχι γιατί προπονεί την Πανάθα, αλλά γιατί η προσφορά του στο άθλημα τον δικαιολογεί να έχει την largest-possible-than-life persona. Το ίδιο θα έλεγα και για τον Ντούντα (αν έκανε tweets), δεν έχει να κάνει με στρατόπεδο. Στον αντίποδα όμως, τα tweets του Mike James δεν τα απολαμβάνω ούτε όμως και τα δέχομαι: η συνεισφορά του στο αμερικάνικο μπάσκετ είναι η θρυλική καριέρα του στο Phoenix, και στο ευρωπαϊκό είναι μια 4η θέση σε final four. Με αυτά τα δεδομένα, 3000 παίκτες έχουν δικαίωμα στο ίδιο υπερ-εγώ. Το να βγαίνει ο Isiah Thomas και να λέει "tell them to bring the Brinks truck", ούτε το απολαμβάνω ούτε το δέχομαι: δεν έχεις πετύχει τίποτα σε ομαδικό επίπεδο, τίποτα σε προσωπικό επίπεδο, και fast forward τρία χρόνια φέρνεις νερά στον Jamal Murray. Πάρε 3$ να πας να πάρεις νάρθηκες και φεύγα. Απέχει λοιπόν πολύ η εξαίρεση του soft speaking τύπου παίκτη που γίνεται θρύλος (Διαμαντίδης, Duncan, Dirk, Hakeem, βάλε όποια εξέχουσα, σπάνια περίπτωση θέλεις), από τον alpha dog που μιλάει γιατί το κέρδισε να μιλάει, από το μειράκιο που μας πρήζει για την πάρτη του πριν αποδείξει το παραμικρό.

Απρ 11

@UncleAcid ειναι θεμα γενικης θεωρησης.

 

Προσωπικα αυτον που παρουσιαζει μια αποκλινουσα κατ' εμε συμπεριφορα θα τον χαρακτηρισω αναλογως. Κοινως δε θα πω πως αν εχει λεφτα και ειναι διασημος οτι ειναι ''εκκεντρικος'' και οταν δεν εχει λεφτα ''καραγκιοζης''.

 

Το θεωρω υποκριτικο.

Φορτώστε περισσότερες απαντήσεις
Newest Posts
  • Δε θα γράψω πολλά για να μη σας κουράσω. Τρία πράγματα μόνο προς τον Αργύρη... Αν είσαι Παναθηναϊκός και πονάς την ομάδα, δεν έπρεπε ποτέ να την αναλάβεις. Αν είσαι Παναθηναϊκός και πονάς την ομάδα, φύγε. Βασικά ό,τι και να είσαι, ΠΑΡΑΙΤΗΣΟΥ!
  • Ο συγκεκριμένος ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΤΙΤΛΟΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ μιας πολύ καλής μαύρης κωμωδίας του 2014, περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια το χάος που επικρατεί στις σκέψεις και στις αναλύσεις του πιο μπασκετικού κοινού της χώρας, ημών των ιδίων, που αν ήμασταν προπονητές στην πανάθα μια χρονιά, θα την είχαμε πάει final 4 για πλάκα. Πριν προχωρήσω στην αποψάρα μου, να ευχηθώ καλή σεζόν στην κοινότητα και κουράγια, γιατί θα μας βγει η πίστη και φέτος. Το καλοκαίρι πατάγαμε τα τιμημένα ταραφλεξ του ΟΑΚΑ με τον Pro και καθώς αγναντεύαμε τις κερκίδες περιμένωντας να ακούσουμε SLAAAYYEEEERRR για τελευταία φορά, υπήρχε η κοινή αίσθηση οτι το ρόστερ είναι για ωραία πράγματα, αλλά μας λείπει ...ο Τσάβι. Οκ εγώ είμαι εμμονικός σχεδόν με τον Καταλανό, αλλά ακόμα και τώρα πιστεύω οτι αυτό το ρόστερ θα έκανε παπάδες στο set παιχνίδι μαθαίνοντας στον Φριντέντ να παίζει off ball. Μα είναι αδύνατο να μάθει να παίζει έτσι ο πιο καφενειακός Αμερικάνος που πέρασε ποτέ από την ομάδα (μονίμως ειρωνικό υφάκι, απόλυτα εξοργιστική επιθετική ξερολίτιδα, πάντα έτοιμος να γκρινιάξει στους διαιτητές χωρίς αφορμή. Αλήθεια αυτός ο τύπος γεννήθηκε για να παίζει στην Ελλάδα, και μετά το μπασκετ μπορεί να κάνει καριέρα στην πρέφα). Αλήθεια; Χθες είδαμε πολλές off ball δράσεις από τον Αμερικάνο, γεγονός που τον οδήγησε σε καλύτερα -ποιοτικότερα σουτ, και γενικά στην καλύτερη επιθετική λειτουργία της ομάδας. Τι θέλω να πω. Η ομάδα δουλεύει. Το προπονητικό σταφ δουλεύει, και παρουσιάζει -επιθετικά - περισσότερα πράγματα από οτι περίμενα σε αυτό το σημείο της σεζόν. Προφανώς δεν έχει δοκιμαστεί στον υψηλότερο ανταγωνισμό και αυτό θα φανεί εν πολλοίς και στην βδομάδα που έρχεται. Γιατί και στις ήττες η ομάδα ήταν συμπαθητική. Επιθετικά. Το πρόβλημα έγκειται στην αμυντική -μη- λειτουργία. Προς το παρόν τλχ, μιας και πάνω κάτω ξέρουμε οτί θα παρουσιάσει κάτι κομπακτ το προπονητικό σταφ στην πορεία της σεζόν. Βέβαια το στοίχημα Παπατζον πάει να χαθεί, και ο Τζόνσον είναι ακόμα κατώτερος των αμυντικών προσδοκιών. Επιπλέον η στελέχωση στα γκαρντ είναι προβληματική , τόσο που πιθανότατα ο Ραις δεν έχει ρόλο σε αυτό το μπάσκετ που παρουσιάζεται. Άρα είναι καλός ο Άρτζι; Κατά τη γνώμη μου όχι, και έχει ταβάνι που το ξέρουμε, είναι αναλώσιμος, οι παίκτες λογικά τον κοροιδεύουν γτ δεν μιλάει αγγλικά και κάνει σαν τσοπάνης ( πέρα από την πλάκα η καλύτερη μεταγραφή του καλοκαιριού είναι ο μεταφραστής που ξέρει πολυ μπασκετάκι), αλλά η μέχρι τώρα δουλειά που κάνει δεν δικαιολογεί το κλίμα προπονητοφαγίας που παίζει στην πράσινή μας παράνοια. Και η παραπάνω διαπίστωση έρχεται από έναν φανατικό κατήγορο του πλάνου ''φέρνω Πεδουλάκη για να τον απολύσω στην πρώτη στραβή''. Να είμαστε δίκαιοι και να του δώσουμε την ευκαιρία που επιζητεί, για όσο θα παρουσιάζει βελτίωση. Προς το παρόν το κάνει.
  • Δε θα γράψω πολλά για να μη σας κουράσω. Δύο πράγματα μόνο προς τον Αργύρη... Αν είσαι Παναθηναϊκός και πονάς την ομάδα, δεν έπρεπε ποτέ να την αναλάβεις. Αν είσαι Παναθηναϊκός και πονάς την ομάδα, ΠΑΡΑΙΤΗΣΟΥ.