Μαϊ 10

ΤΑ 10 ΜΑΤΣ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΞΑΝΑ

11 σχόλια

 

 

Κρατώ την μύτη μου τις τελευταίες μέρες απ’ την μπόχα και την δυσωδία. Ας ξεφύγουμε λίγο απ’ την επιθεωρησιακού τύπου παράσταση που παρακολουθούμε. Περιμένοντας το F4 της Eurolaegue, τους τελικούς του ΝΒΑ με Γιάννη ελπίζω (ναι φέτος βλέπω και λίγο ΝΒΑ κυρίως λόγω του δικού μας παιδιού αλλά και μιας παλιάς καψούρας που αναθερμάνθηκε την παιχτάρα που λέγεται Λέοναρντ) ας γυρίσουμε σ’ αυτό που γουστάρουμε. Το μπάσκετ την τρέλα μου μέσα!

Συνηθίζεται όταν ένας σπουδαίος παίκτης αποσύρεται απ’ την ενεργό δράση να δίνει συνεντεύξεις που στο μεγαλύτερο μέρος τους αναλώνονται σε αναμνήσεις. Μια απ’ τις πιο χιλιοφορεμένες κλισέ ερωτήσεις είναι η ‘’ποιο ματς θα ήθελες να παίξεις ξανά;’’ Αναφερόμενη φυσικά σε κάποια οδυνηρή ήττα. Ε, λέω να το παραφράσουμε λίγο. Αθλητές επαγγελματίες δεν υπήρξαμε αλλά είμαστε ζάκια. Θα επιχειρήσω να φτιάξω ένα top 10 των παιχνιδιών που θα ήθελα να γίνουν ξανά γιατί πιστεύω πως θα είχαν διαφορετική κατάληξη. Αν ερχόταν δηλ. μπροστά μου ένα τζίνι και μου έδινε την ευκαιρία, αυτά εδώ θα ζητούσα.

 

Φύγαμε…

 

10. ΕΛΛΑΔΑ – ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΙΑ, φάση ομίλων Ευρωμπάσκετ ’91 Ρώμη

 

 

 

Ο ορισμός της αυτοκτονίας με θύτη έναν άγραφο με το όνομα Σβόμποντα.

Περίεργο τουρνουά το ευρωμπάσκετ του ’91 στην Ρώμη. Το τελευταίο του Γκάλη με τα γαλανόλευκα. Είχε προηγηθεί μια προβληματική προετοιμασία με τους παίκτες να διεκδικούν νομοθετικές παρεμβάσεις που θα τους προστάτευαν στα συμβόλαια με τις ομάδες. Γυμνοί στο ‘’3’’ μα απόντες τους Φάνη και Γαλακτερό, φτάσαμε να παίζουμε με τον Λυπηρίδη εκεί, τον Δημήτρη Παπαδόπουλο του Ηρακλή, λίγο τον Ανδρίτσο που επιστρατεύτηκε και σχήματα με τρία γκαρντ και τον Γιαννάκη σε ρόλο SF. Στην πρεμιέρα με τους γηπεδούχους Ιταλούς κάναμε καλό ματς τρώγοντας και μπόλικο ξύλο. Στον όμιλο φαινόταν πως η πρόκριση στα ημιτελικά θα παιζόταν ξανά κόντρα στην Γαλλία που εκείνα τα χρόνια γενικά την είχαμε. Δεύτερη μέρα κόντρα στην Τσεχοσλοβακία την πιο αδύναμη ομάδα του ομίλου. Κερδίζαμε κάτι σαν +20 πόντους και χάσαμε στην παράταση. Με -10 κιόλας. Αυτό το ματς μας άφησε εκτός ημιτελικών αφού δεν μπορέσαμε την επόμενη μέρα να καλύψουμε την διαφορά στο goal average της τριπλής ισοβαθμίας μας με Τσεχοσλοβάκους και Γάλλους.

 

 

 

9. ΠΑΟ – ΦΕΝΕΡ, game 1 play offs Euroleague 2017.

 

 

 

Ο Παναθηναϊκός με τον Τσάβι Πασκουάλ μετά από τέσσερα επίσημα ματς που πρόλαβε ο Πεδουλάκης βρίσκει ρυθμό ταυτόχρονα με την επιστροφή του επί 4 μήνες τραυματία Γκιστ και κάνοντας ένα εντυπωσιακό σερί κλείνει την regular season στην 4η θέση μάλλον απρόσμενα. Η φόρμα της ομάδας, η έδρα μετά από 5 χρόνια σειρών με μειονέκτημα και η άσχημη κατάσταση της Φενέρ δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για μια καλή ζαριά. Εκ των υστέρων μπορεί κάποιος να ισχυριστεί πως το game 1 καθόρισε την έκβαση της σειράς. Ο τρόπος που γύρισε το ματς στο β’ ημίχρονο και η μετέπειτα εξέλιξη της σειράς άφησαν την αίσθηση πως αν ο ΠΑΟ κατάφερνε το 1-0 ίσως να γραφόταν διαφορετικά η ιστορία.

Με το ποιοτικότερο ρόστερ μετά το ’12 στην διάθεσή του ο Τσάβι εγκλωβίστηκε στις δαγκάνες του mastermind συναδέλφου του αλλά και στον οίστρο του Μπογκντάνοβιτς.

 

 

 

8. ΕΛΛΑΔΑ – ΙΣΠΑΝΙΑ, προημιτελικός Ευρωμπάσκετ 2015 Λιλ.

 

 

 

Το δεύτερο τουρνουά του Φώτη Κατσικάρη στον πάγκο της εθνικής. Είχε προηγηθεί το Μουντομπάσκετ του ’14 στην Ισπανία με το ντεμπούτο του Γιάννη Αντετοκούνμπο και το σοκ στο πρώτο χιαστί κόντρα στην Σερβία. Εμπειρότερος ο coach, πληρέστερο το ρόστερ, ένας αλλιώτικος Γιάννης και με τον Σπανούλη ξανά παρών. Με Γιάννη και Σπανούλη για ένα και μοναδικό τουρνουά μαζί. Η ομάδα πήγε στο πρώτο χιαστί για 2η σερί χρονιά άβρεχτη κι εκεί τις έφαγε κανονικά.

 

 

 

7. ΑΡΗΣ – ΜΑΚΑΜΠΙ, ημιτελικός F4 1989 Μόναχο.

 

 

 

Η μεγαλύτερη χαμένη ευκαιρία του Άρη απ’ τις 3 που διαχειρίστηκε. Ο αστικός μύθος λέει πως την Μακάμπι την επέλεξε ως αντίπαλο ο Ιωαννίδης με την σύμφωνη γνώμη των πριμαντόνων της ομάδας. Με το πέρασμα των χρόνων έχει επικρατήσει η εντύπωση πως το επεισόδιο εκείνο άλλαξε το momentum του παιχνιδιού. Πρόκειται για την μισή αλήθεια. Μετά την διακοπή ο Άρης σκοράρει. Δεν χάνει την επαφή του με το καλάθι. Η Μακάμπι δεν τρέχει κανένα σερί αμέσως μετά τον καυγά. Αν προσέξει κανείς το video θα διαπιστώσει πως ο Άρης χάνει το προβάδισμα λόγω της τραγικής άμυνας πάνω στον Τζάμσι τον οποίο είχε χρεωθεί σε εκείνο το σημείο ο Γκάλης…

 

 

 

6. ΠΑΟ – ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ, 4ος τελικός 2016.

 

 

 

Το τελευταίο ματς της τεράστιας καριέρας του Μήτσου ήταν συγκλονιστικό όπως συγκλονιστική ήταν και όλη η σειρά. Εκείνη μαζί με το ΠΑΟΚ – ΑΡΗΣ στο τελευταίο πρωτάθλημα των κίτρινων το ’91.

Ο ΠΑΟ με τον Πεδουλάκη αντί του Τζόρτζεβιτς μετά την σκούπα στα play offs απ’ την Μπασκόνια και με αισθητές αλλαγές σε τρόπο παιχνιδιού και rotation δυσκολεύτηκε να αποκλείσει τον Άρη του Πρίφτη στα ημιτελικά συρόμενος σε 5ο ματς. Ο Ολυμπιακός αποκλεισμένος απ’ τα play offs της Euroleague, με τραυματία τον Λοτζέσκι κι ένα έκτακτο πρόβλημα με τον Πρίντεζη. Δυο παρατάσεις και buzzer beater του Βασίλη σε άμυνα του Δημήτρη. Σαν να το είχε σκηνοθετήσει κάποιος. Εξίσου συγκλονιστικές οι στιγμές αμέσως μετά το τέλος. Όλο το γήπεδο να αποθεώνει τον αρχηγό στο αντίο του.

 

 

 

5. ΠΑΟ – ΜΠΑΡΣΕΛΟΝΑ, game 4 play offs Euroleague 2013

 

 

 

 

Το match ball στο πλημμυρισμένο ΟΑΚΑ που οδηγούσε στο F4 του Λονδίνου. Με τον εξαντλημένο Διαμαντίδη να μένει άποντος και την περίφημη ζώνη του Πασκουάλ να βραχυκυκλώνει τους πράσινους. Ο Τσάβι έψαχνε λύσεις στην επίθεσή του και προσπάθησε να παντρέψει στην ίδια πεντάδα Σάρας και Ναβάρο. Μ’ αυτούς του δυο ταυτόχρονα στο παρκέ είχε ως μοναδική επιλογή την ζώνη για την άμυνα. Κι αυτή η ζώνη τον βοήθησε να βρει τον τρόπο να ισοφαρίσει σε 2-2 αφού ο ΠΑΟ κυριολεκτικά τα σπάει απ’ έξω. Η ομάδα ξέμεινε από ενέργεια. Η μεγαλύτερη χαμένη ευκαιρία για το F4 στην μετά Ζοτς εποχή.

 

 

 

4. ΕΛΛΑΔΑ – ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ, προημιτελικός ολυμπιακού τουρνουά 2008 Πεκίνο.

 

 

Το τελευταίο ματς του κύκλου της μεγάλης ομάδας της περιόδου 2004-2008. Το κύκνειο άσμα της τριάδας Διαμαντίδη – Παπαλουκά – Σπανούλη. Δεν τους ξανάδαμε μαζί στην εθνική από τότε. Το τελευταίο παιχνίδι του Γιαννάκη στον πάγκο. Είχαν μεσολαβήσει πολλά μετά το ευρωμπάσκετ του ’07. Η κατάσταση έμοιαζε με ένα κουβάρι. Ισορροπημένο ματς. Όλοι θυμούνται το computerized παιχνίδι του Πριγκιόνι των 36’, το τεράστιο καλάθι του Μανού για το 80-75, το κρεσέντο του Ντελφίνο, την επιστροφή μας στο τέλος με το σχήμα καμικάζι των τριών γκαρντ, με τον Βασιλόπουλο στο ‘’4’’ και τον Φώτση στο ‘’5’’ αλά Σλοβενία και φυσικά το παραλίγο buzzer beater του Σπανούλη. Ήττα με 80-78 και 5η θέση.

 

Το α’ ημίχρονο

 

 

 

Και το β’.

 

 

 

Εδώ μια δουλειά που κάναμε με τον Peris για το συγκεκριμένο ματς.

 

https://mindthebasket.com/tote-kai-tora/

 

 

3. ΕΛΛΑΔΑ – ΣΕΡΒΙΑ, ημιτελικός Μουντομπάσκετ 1998 Αθήνα.

 

 

 

Η ανανεωμένη εθνική με τον πρωτόπειρο ‘’δράκο’’ στο τιμόνι. Το τελευταίο τουρνουά του Φασούλα. Το ΟΑΚΑ τίγκα, την ομάδα να δείχνει ικανή για το μετάλλιο που της έλειπε. Οι Σέρβοι με απουσίες και ημιτελικός. Γύρω στο 28’ είμαστε στο +12. Ο Κορωνιός, επιτέλους στην εθνική, σκοράρει για 3 και σπικάρει κάτι του στυλ ‘’εγώ δεν συγχωρώ ποτέ’’ στον Σάσα Ομπράντοβιτς. Τα δυο γυμνά κρανία να ανταλλάσσουν λογάκια. Χάσαμε στην παράταση. Ανέλαβαν ο Ντέγιαν και ο Ρέμπρατσα.

 

 

 

2. ΠΑΟ – ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ, ημιτελικός F4 1995 Σαραγόσα.

 

 

 

Την προηγούμενη χρονιά δεν είχα προσδοκίες. Ο Ολυμπιακός ήταν καλύτερος και δίκαια κέρδισε στο Τελ Αβίβ. Την σεζόν 1994-95, όμως, ο ΠΑΟ ήταν καλύτερος. Κι ας είχε ξεκινήσει με το πρόβλημα της αποχώρησης του Γκάλη και της αλλαγής προπονητή. Υπό τον Κιουμουρτζόγλου είχε βρει χημεία, ρόλους και ρυθμό. Πήγε στη Σαραγόσα για να πάρει την κούπα. Ο Ολυμπιακός σε καμία περίπτωση δεν θύμιζε το τρένο της προηγούμενης χρονιάς που πνίγηκε απ’ τον τίτλο του super φαβορί. Ο Πάσπαλι είχε μετακομίσει στον ΠΑΟ κι ο βετεράνος Έντι Τζόνσον τον είχε αντικαταστήσει. Ο Βολκόφ ακολούθησε την αντίθετη διαδρομή αλλάζοντας τον Τάρπλεϊ. Ο Έντι Τζόνσον κάποια στιγμή όπλισε, ο ΠΑΟ έμεινε με μοναδικό pg τον Παταβούκα (δεν τον έλεγες και τέρας φυσικής κατάστασης τον Κωστάκη) μετά τον τραυματισμό του Γιαννάκη και οι ερυθρόλευκοι πήγαν στον ραντεβού με τον Σάμπας που τους καταβρόχθισε δυο μέρες μετά.

 

 

 

1. ΕΛΛΑΔΑ – ΙΣΠΑΝΙΑ, τελικός Μουντομπάσκετ 2006 Σαϊτάμα.

 

 

 

Η εθνική πρωταθλήτρια Ευρώπης πάει τρένο στα ημιτελικά του Μουντομπάσκετ. Κάνει την ανεπανάληπτη νίκη επί των ΗΠΑ (να ένα ματς που δεν θα ήθελα ποτέ να ξαναγίνει, ένα αντίστροφο top 10 θα είχε ενδιαφέρον) και για πρώτη φορά ετοιμάζεται να διεκδικήσει την παγκόσμια κούπα. Ιδανική συγκυρία αν συνυπολογίσει κανείς την απώλεια των Ισπανών στον ημιτελικό με τους Αργεντίνους. Ο Πάου Γκασόλ τραυματίας και απών απ’ τον τελικό. Ειλικρινά, ακόμη και σήμερα δεν έχω καταλάβει τι πήγε λάθος εκείνη την μέρα.

 

Το α’ ημίχρονο

 

 

 

Και το β’.

 

 

 

ΥΓ Το παιχνίδι μας έχει χαρίσει, μας χαρίζει και θα μας χαρίσει συγκλονιστικές στιγμές. Ήταν, είναι και θα είναι πάνω απ' όλους.

 

Μαϊ 10

 

Καλημέρα @77. Πολύ ωραίο ποστ και εξαιρετική αναδρομή. Κάποια παιχνίδια πραγματικά δεν τα θυμόμουν καν. Είναι γεγονός πως υπάρχουν παιχνίδια που ακόμη κι αν τα κέρδιζες δεν θα άλλαζε κάτι. Υπάρχουν όμως και παιχνίδια που γνωρίζεις πως αν τα είχες καταφέρει θα επηρεαζόταν η ιστορία της ομάδας είτε της Εθνικής είτε του ΠΑΟ. Στη λίστα σου λοιπόν θα προσέθετα δύο ακόμη παιχνίδια(του ΠΑΟ) τα οποία είναι ιδιαιτέρως ενοχλητικά και τα οποία πιστεύω πως αν εξελίσσονταν αλλιώς, η ιστορία θα είχε γραφτεί διαφορετικά.

 

Το 1ο είναι το ΠΑΟ-ΤΣΣΚΑ στο final4 του 2012. Το 2ο, το φετινό game 1 με τη Ρεαλ. Μεγαλύτερο βαθμός σημαντικότητας νομίζω στο 1ο που αναφέρω, δεδομένου πως μια πιθανή κατάκτηση της ευρωλίγκας το 2012 θα άλλαζα όλα τα δεδομένα σχετικά με την παραμονή του Ζοτς με ότι αυτό συνεπάγεται για όλο τον οργανισμό. Το 2ο που αναφέρω για το game 1 με τη Ρεαλ διότι ενδεχομένως με νίκη στο 1ο ματς της σειράς να ήσουν αυτή τη στιγμή final 4, αποτινάσσοντας την εμμονή διοίκησης και κόσμου επίσης με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη μετέπειτα πορεία του οργανισμού.

Μαϊ 11

 

Καλημέρα, φίλε.

Το κριτήριο για την επιλογή των παιχνιδιών ήταν ότι αυτά εύκολα θα μπορούσαν να εξελιχθούν διαφορετικά. Ο ημιτελικός του '12 ήταν ίσως το καλύτερο ματς του ΠΑΟ εκείνης της περιόδου. Η ΤΣΣΚΑ ήταν σχεδόν άτρωτη όλη την χρονιά κι οι πράσινοι με αρκετά προβλήματα αγωνιστικά και μη. Η εξέλιξη θα μπορούσε είναι διαφορετική αφού μιλάμε για ένα κλειστό ματς αλλά δύσκολα η ομάδα θα έπαιζε καλύτερα.

Όσον αφορά την διαφορετική κατάληξη του ζητήματος της παραμονής του Ζοτς και του κορμού της ομάδας δεν πιστεύω πως θα άλλαζε κάτι. Τα αδέρφια είχαν αποφασίσει να παραδώσουν την σκυτάλη και το τέλος εποχής είχε προεξοφληθεί. Ακόμη και μα την 7η κούπα δηλ. εκτιμώ πως δεν θα αποφεύγαμε την μετάβαση που τελικά είδαμε.

Μαϊ 10

Καλησπέρα 77. Ωραίο ρετρό κείμενο. Τιμή μας που το δημοσίευσες στο forum μας.

 

Από εκεί και πέρα με τα ματς που επέλεξες μου έφερες άσχημες αναμνήσεις στο μυαλό. Από όλα αυτά που έγραψες νομίζω πως μόνο ένα αν το ξαναπαίζαμε 100 φορές θα χάναμε τις 90. Και αυτό ήταν ο τελικός απέναντι στην Ισπανία το 2006. Η ομάδα δυστυχώς είχε "αδειάσει" τόσο σωματικά, όσο και ψυχικά μετά την νίκη απέναντι στην Αμερική. Η κυριαρχία των Ισπανών ήταν αδιαμφισβήτητη, ακόμα και με τον Pau τραυματία στον πάγκο.

 

Προσωπικά αν μου έλεγες να διαλέξω ένα παιχνίδι από όσα έχω δει μέχρι σήμερα για να ξαναπαιχτεί αυτό δεν θα ήταν άλλο από τον ημιτελικό του 2012 απέναντι στην CSKA. Παρότι η ομάδα μας ήταν σαφώς κατώτερη ποιοτικά, καθώς το μπάτζετ είχε ήδη αρχίσει να τσεκουρεύεται, στο παρκέ ήταν ανώτερη από εκείνη την CSKA των αστέρων (μόλις είχε επιστρέψει ο Kirilenko από το NBA). Ακόμα θυμάμαι τον Saras στα τελευταία του να σκοράρει το ένα μεγάλο σουτ μετά το άλλο και να τα "σέρνει" στο παρκέ λες και ήταν 25άρης. Ακόμα θυμάμαι τον Batiste να δίνει τις δικές του μάχες κάτω από το καλάθι.

 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πως χάθηκε εκείνο το παιχνίδι. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πως δεν μας επέτρεψαν να διεκδικήσουμε εκείνο το τρόπαιο με το έτσι θέλω. Τα τελευταία λεπτά ήταν ντροπιαστικά για την διοργάνωση, η οποία δεν έδειξε σεβασμό στον τότε πρωταθλητή Ευρώπης Παναθηναϊκό.

 

Πιστεύω πως 100 φορές να παίζαμε αυτό το παιχνίδι τις 90 θα το κερδίζαμε με νορμάλ διαιτησία. Ήταν τέτοια η θέληση των παιχτών στο παρκέ.

Μαϊ 11

 

Καλημέρα, φίλε.

Ναι με 2-3 διαφορετικά σφυρίγματα ο ΠΑΟ θα κέρδιζε. Ωστόσο, όπως εξηγώ παραπάνω και στον Badis τα κριτήριό μου ήταν διαφορετικό.

Θυμάμαι ένα χαρακτηριστικό στο καλάθι του Σάρας για το 64-60 αν θυμάμαι καλά. Ο Λιθουανός στην χρονιά τα επιστροφής του δεν ήταν καλός. Ανέβηκε στα play offs με ένα καταπληκτικό game 4 στο Τελ Αβίβ και φυσικά στον ημιτελικό που συζητάμε. Όλη την χρονιά στην NOVA ο Φ. Συρίγος τον έκραζε σε κάθε ευκαιρία. Μόλις σκοράρει για το 64-60 κι αφού έχει κάνει ματσάρα ο συγχωρεμένος αναφωνεί εκστασιασμένος : ‘’Μέγας Σάρας’’. Ο Καρύδας έκπληκτος για την αντίδραση έχοντας υπόψη του το κράξιμο όλης της σεζόν τον ρωτά : ‘’Τι;’’. Και ο ΦΣ επαναλαμβάνει το ‘’Μέγας Σάρας’’.

Μαϊ 11

Καλησπέρα σε όλους, πολύ ωραία αναδρομή φίλε. Είναι πολλά τα παιχνίδια που αφήνουν το αίσθημα του "γαμώτο" και θα ήθελε κανείς να ξαναπαίξει από την πλευρά του ηττημένου. Για την εθνική θα συμφωνήσω απόλυτα, εκείνο το ματς με τους Ισπανούς θα έλεγα ότι μας έπιασε στον ύπνο.Κυριακή πρωί,σαν να μην είχαμε πιει ακόμα τον καφέ μας.

Και με Αργεντινή βέβαια, τρομερά επώδυνο.Κεραμίδα στο κεφάλι...

Για Πάο θα συμφωνήσω φουλ με τα παιδιά από πάνω...Ήταν το τέλος εποχής εκείνης της ομάδας και αυτό το τελευταίο tango ήταν τόσο βαρύ να το χωνέψεις. Και με τα φάλτσα της διαιτησίας και με τον τρόπο που το έκλεισε η ομάδα. Με τη μεγάλη ασφάλεια του Μπατίστ στα μεγάλα ματς να βρίσκεται ψιλοαγνώριστος,με το Μήτσο σε περίεργο και άστοχο βράδυ να κλείνει το ματς με τον πιο άδοξο τρόπο...Και παρά την εμφάνιση και την προσήλωση της ομάδας.

Μαϊ 13

Γεια σου, Peris.

Ο ΠΑΟ σε εκείνο τον ημιτελικό έμοιαζε ονειρεμένος με βάση τα όσα είχαν προηγηθεί μέσα στην χρονιά. Του κόστισαν όντως τα σφυρίγματα και 1-2 λάθος αποφάσεις.

 

Τώρα που το σκέφτομαι ίσως έχωνα κάπου και το break στο ΟΑΚΑ της Μπασκόνια με τον σεληνιασμένο Ερντογάν.

 

Μαϊ 13

Καλημερα @77 ,λογω απουσίας δεν μπορούσα να απαντήσω νωριτερα,αλλα μόλις βρέθηκα σε desktop μπήκα αμεσα στον πειρασμό.Πολυ ωραιο κείμενο ,και ωραία ιδέα.Διαφορετικά τα πιο πολλά ματς.Σε καποια συμφωνώ πληρως,καποια αλλα θεωρώ πως ηταν σε ενα διαφορετικό πλαισιο που δεν μπορουσε να αλλάξει καποια δεδομένα.

Παμε να τα δουμε ενα ενα

 

10 - Νομιζω πως το συγκεκριμένο ματς ειναι πιο πολυ μυθολογία παρά ιστορία.Η Ελλάδα χωρίς Φανη και Γαλακτερο (τοπ παικτη τοτε) ειχε χαμηλότερο ταβάνι παρα τη παρουσία του Γκαλη (34 τοτε ηδη) .Θα μπορουσε να περασει τετραδα αλλα δεν ειχε πραγματικά βλεψεις για κατι πολυ ψηλό στο συγκεκριμενο τουρνουά.Το ροστερ μας ειχε μικροτερο βαθος απο τα προηγουμενα χρονια (χωρις το Φανη)

9 - Ιδιαιτερο ματς.Θα προτιμουσα να εβαζες το περσινο 2ο ματς με τη Ρεαλ.Ο ΠΑΟ σε βαθος 5 ματς ειχε μικρες πιθανοτητες απεναντι σε αυτη την Φενερ.Μια νικη (εδειξε και περσι) οτι δεν σημαινει τελικά τοσο πολλά σε μια τετοια σειρά.

8 - 100% .Ενα ματς που η Ελλάδα εδειχνε να μπορεί να ελεγξει και εχασε απο απειρία και κακο σχεδιασμό.Ο Γιαννης επιτελους πηρε το χρίσμα του ηγετη ,εκανε λαθη λογω διαφορετικου στυλ παιχνιδιου και εν τελει το παιχνιδι χαθηκε σε καποιες λεπτομεριες.Η ΕΛλαδα μπορουσε να παει ως τον τελικο σε εκεινο το τουρνουά.Και το προπερσινο με τη Ρωσια επισης μπορουσε να μπει

7 - Και αυτο ειναι ματς στα ορια της μυθολογίας . Η Μακαμπι με την υπερπληρη φροντλαιν με τους 3 Αμερικανους ειχε πλεονεκτημα απεναντι στον Αρη και αργα η γρηγορα μπορουσε να κυριαρχησει.Επισης μετά περιμενε η Γιουγκοπλάστικα .Ο Αρης ηταν ετσι κι αλλιως επιτυχημενος εκεινα τα χρονια.( Το 3ponto.blogspot ειχε κανει καποτε debunking το μυθο οτι ο καβγας καθαρισε το ματς υπερ της Μακαμπι.)

6- Το ειχα χαρει εκεινο το ματς.Μονο το παρασκήνιο και οι συζητήσεις μετά θα ηθελα να αλλαξουν.

5 - Ναι ηταν ενα ματς που ηταν μια μεγάλη χαμενη ευκαρια.Ο ΠΑΟ ειχε 2 σερί νίκες (θα μπορουσε να εχει κερδισει και στο 1ο ματς) και απλα επεσε θύμα του κάλου spacing της Barca που ανοιγε χωρους με το αριστο ματς του Τομιτς και απενεργοποιησε τον αξονα Λασμε - Μητσου

4- Παρεα μαζι με το ματς του 04 που ηταν παρόμοιο .Δυο ματς που ελεγχε η Ελλαδα μεχρι να κανει τα αδυνατα ο Μανου.Τ ουλαχιστον μείναμε με την ικανοποίηση οτι χασαμε από εναν παικταρά τεραστιας κλασης σνω η ομάδα τα εκανε σχεδον ολα σωστά.

3- Εχω κλάψει μετά από αυτό το ματς (νομιζω δεν άντεξα καν να δω την παράταση) .Η kακιστη εθνικη εχασε μεγάλη ευκαιρία να παρει ενα χρυσό στην εδρα της.Αν πήγαινέ τελικό μάλλον θα κερδιζε κι ας ηταν η Ρωσια καλύτερη ομάδα.Δικαιο πάντως το αποτέλεσμα ,ο Σερβοι τοτε ειχαν ανωτερη ομάδα.

2- Πολυ σωστη παρατηρηση .Ο ΠΑΟ ειχε καλες ομάδες εκεινη τη διετια (προ 96) και μπορουσε να εχει εναν τουλαχιστον ακομα τιτλο αν δεν επεφτε πανω στον ΟΣΦΠ ,που α) τοτε ειχε ψυχολογικό θεμα απεναντι του και β) ειχε καλυτερη περιφέρεια και σουτερ ενω ηταν πιο ευστοχος στις βολές.Χαρακτηριστικο οτι ο ΠΑΟ ειχε κερδισε δυο φορές τη πρωταθλητρια Ρεαλ ενω ο ΟΣΦΠ δεν μπορουσε να τη ματσάρει.Ενα γκαρντ ακομα ηθελε ο ΠΑΟ τοτε.

1- Χμμμ δεν θα αλλαζα με αυτη την ηττα την νικη επι τον ΗΠΑ.Η Ελλαδα ηταν εξαντλημένη και άδεια μετα απο ενεργεια και ψυχολογια. Στενοχωρηθηκαμε για καμια βδομάδα αλλα ακομα μιλαμε για το "επος της Σαιταμα" και οχι γιατο οτι χασαμε τσαμπα ενα χρυσό.

 

Μαϊ 13

 

Καλησπέρα φίλε.

10. ΟΚ, ταβάνι την τετράδα είχαμε τότε αλλά δεν το πιάσαμε. Και δεν το πιάσαμε γιατί στο συγκεκριμένο ματς μας πήρε ο ύπνος.

9. Μπορεί να μην άλλαζε η τύχη της σειράς. Όμως αυτή η πλήρης αλλαγή του ματς μετά την ανάπαυλα δύσκολα να την δεις ξανά.

8. Συμφωνούμε. Τους είχαμε μετά από καιρό αλλά πάλι θάλασσα ήπιαμε.

7. Διαφωνώ. Εκείνος ο Άρης, μόνο εκείνος, είχε πραγματικές ελπίδες για κάτι σπουδαίο.

6. Όντως φοβερές ανατροπές και μυθικό φινάλε. Τα υπόλοιπα πριν και μετά δυστυχώς είναι αναπόφευκτα ντεσού.

5. Έχω γράψει τόσα για εκείνη την σειρά που ο,τιδήποτε προσθέσω θα φανεί ως επανάληψη.

4. Πέρα απ’ την ήττα εκείνο το ματς ήταν το κύκνειο άσμα της θρυλικής εθνικής 2004-08.

3. Για 28’ παίζαμε πολύ καλά. Αλλά είχαμε απέναντί μας μια ομάδα που ήταν κωλοπετσωμένη. Αν περνούσαμε, θα το παίρναμε.

2. Περίεργη βραδιά στην Σαραγόσα. Η πίεση στον ουρανό, φορτισμένο το κλίμα, ατυχία με τον Γιαννάκη και τον Φράγκι να έχει κάτι σαν 1/10 ανοιχτά σουτ.

1. Τρελός είσαι; Ούτε ‘γω θα την αντάλλαζα. Δεν είναι τόσο η ήττα όσο ότι ουσιαστικά δεν κατεβήκαμε.

Μαϊ 13

 

Ελα 77 πολυ ωραιο χαλαρωτικο κειμενακι μακρια απο τη ζοχαδα των ημερων με τα της BasketLeague. Σ'αυτο το σημειο να σε ''προτρεψω'' να ασχοληθείς περισσοτερο με το ΝΒΑ, κανει παντα καλό αυτου του ειδους η ενασχοληση με τη Λιγκα. Παμε λιγο ενα ενα τα ματσακια που ανεφερες...(το σχολιο ερχεται σε δυο parts)

 

10) Απο το Ευρωμπασκετ του 91 αυτο που θυμαμαι εγω ειναι μια περιρρεουσα ατμοσφαιρα τυπου ''παμε να πλακωθουμε μεταξυ μας''. Επισης θυμαμαι πως στο Μουντομπασκετ της προηγουμενης χρονιας δεν ειχε κατεβει ο Γκαλης -νομιζω ειχαμε βγει 6οι,ακομα εχω μια μνημη του να γυρναω στο σπιτι αργα με τους γονεις μου και να βαζουμε τηλεοραση σε ματς οπου παιζαμε με τη Βραζιλια με Οσκαρ Σμιντ μεσα- και γενικα τον παρακαλαγαμε λιγο τον Νικ να παιξει κλπ κλπ. Φυσικα ο Νικ αποτι εχουμε ξαναπει ανηκει στην κατηγορια του too big οποτε απο μενα συγχωρειται.

 

9) ΕΙναι το ματς απο τα νεοτερα χρονια που με εκνευριζει περισσοτερο απολα τα αλλα σκεπτομενος το. Εχω αναφερθει απειρες φορες στο συγκεκριμενο, κατα τη διαρκεια και μετα το περας του οποιου ραγισε το γυαλι της εμπιστοσυνης μου στον Πασκουαλ. Αργες αντιδρασεις απο τον παγκο, ο διαδρομος ολο το βραδυ στον Μπογκντανοβιτς, ακυρες αλλαγες , κακιστος Καλαθης και στο ματς -και στη σειρα βεβαιως,μια ματια στα νουμερα του θα σε πεισουν σε περιπτωση που τα εθαψες βαθια στο υποσυνειδητο. Αυτο που δε μπορω να δεχτω με τιποτα σε εκεινο το παιχνιδι ειναι πως δε χανεις το Game 1 στο γεματο ΟΑΚΑ οντας μπροστα 16 ποντους με το που ξεκιναει το 2ο ημιχρονο- και με το καλυτερο ροστερ των τελευταιων χρονων.Πφφφ..

 

8) Ειμαι γενικα της αποψης οτι οι Ισπανοι ηταν απλως πολυ καλυτεροι μας συνολικα απο το 2000 και επειτα. Μαγικη φουρνια-ισως η καλυτερη εβερ στην Ευρωπη- ε ξ α ι ρ ε τι κ ο μπασκετ το οποιο περναγε απο πανω μας σχεδον μονιμως, κατι το οποιο συνεβη και σε εκεινο το ματς.

 

7) Το feeling που ειχα οταν επαιζε ο Αρης με τη Μακαμπι συγκεκριμενα και τη Μπαρτσελονα του Οντι Νορις, Σαν Επιφανιο κλπ ηταν αυτο του οτι μπροστα του ειχε ενα ανυπερβλητο εμποδιο. Λογω ηλικιας φυσικα δε μπορουσα να εντρυφησω περαιτερω στο αθλημα και το μονο που εβλεπα ηταν τον Ντορον Τζαμσι να κανει γενικα πλακα σε εκεινα τα ματς ,οπως και πως οι αμερικανοι της Μακαμπι ηταν οτι πιο κοντινο στο ΝΒΑ στην Ευρωπη.

 

Ο Γκαλης ειχε πιο σημαντικα πραγματα να ασχοληθει απο το να παιξει αμυνα. Κακη επιλογη του προπονητη να παει ο Νικ στον Τζαμσι. Αυτον με τον Γιαννακη τον θυμαμαι μια ζωη να σκοτωνεται.

 

6) Δε μπορω να πω πως θελω να ξαναπαιχτει εκεινο το ματς. Το πολυ πολυ να μη σφυριζονταν τα βηματα του Σπανουλη. Τελικοι περισσοτερο διεκπεραιωτικου χαρακτηρα, μπραβο στον Σπανουλη που το βαλε μπροστα στο Μητσο σε ενα ματς που εχουμε συζυγια πλανητων για να παμε παραταση με τη μπαλα να φτανει μετα απο γκελ στα χερια του Μαντζαρη στο τριποντο-σε μια εποχη που ο Μαντζαρης αυτα τα σουτ τα εβαζε.

 

5) Ακομα ενα εκνευριστικο ματς. Σειρα ραψωδια-ακομη μια- στην ηγετικη ικανοτητα του Διαμαντιδη να συμπαρασερνει τα παντα πλημμυριζοντας το γηπεδο με το impact του. Το γεγονος οτι πηγαμε Game 5 με εκεινο το ροστερ αποτελει ενα παραδειγμα του γιατι δε μπορουμε να τα ριχνουμε ολα στο μπατζετ οσον αφορα τις σκουπες που τρωμε τα τελευταια 4 χρονια σε PO.

 

Στη Βαρκελωνη βεβαια ακομα γελανε με το γεγονος οτι χειαστηκε μια απλη ζωνη γαι να παρθει η σειρα καθως ο Πεδουλας ειχε φροντισει να γεμισει την ομαδα με χτιστες, μη βαζοντας καποια(1-2) παιδια στο ροστερ που να ειναι επαρκη επιθετικα. Η φαση εχει ξεκινησει απο τα μεσα του Game 3 οπου ο Πασκουαλ εχοντας αργσησει χαρακτηριστικα να το διαβασει (χμμ..) επιστρατευει ζωνη για να γυρισει μια μεγαλη σχετικα διαφορα που παιρνουμε, με το Μητσο να σωζει την παρτιδα με ενα τριποντο με ταμπλο. Στο επομενο βεβαια ακολουθει τη συνταγη απτην αρχη και χανουμε σχετικα ευκολα. Μεγαλη χαμενη ευκαιρια, οντως.

 

 

Μαϊ 14

 

Καλημέρα Pro.

Ναι φέτος βλέπω λίγο παραπάνω ΝΒΑ κυρίως λόγω Γιάννη. Με την ευκαιρία, όμως, αναζωπυρώθηκε μια παλιά μου καψούρα.

 

Τι παιχτάρα είναι αυτός ο Λέοναρντ ρεεεεεε;

 

ΥΓ Γράφτε κάτι ρε συ για τα play offs να ξεστραβωθώ κι εγώ ο σκράπας. Μετά τους τελικούς θέλω να κάνουμε μια κουβέντα σχετικά με το μπάσκετ που παίζεται εκεί. ΟΚ, δεν έχω μεγάλο δείγμα αλλά με ενδιαφέρει να διαβάσω όσους το παρακολουθείτε συστηματικά. Αναφέρομαι αποκλειστικά στα play offs.

Μαϊ 14

@77 Ναι ο Λέοναρντ είναι προσωπικά δικός μου αγαπημένος παίχτης και θα μιλήσουμε γιαυτον συντομα,όπως φυσικά και για τα τεκταινόμενα στο ΝΒΑ και φυσικά κια γι'αυτό που αναφέρεις καθώς έχει πολύ ζουμιι πίστεψε με. Ετοιμάζονται ήδη κείμενα

 

ΥΓ: Για κάποιο λόγο έχει φάει σκάλωμα η εφαρμογή και δε μου έχει περάσει το υπόλοιπο του σχολίου για τα ματς.Το απόγευμα θεωρώ πως θα γίνει.

 

 

Newest Posts
  • Δε θα γράψω πολλά για να μη σας κουράσω. Τρία πράγματα μόνο προς τον Αργύρη... Αν είσαι Παναθηναϊκός και πονάς την ομάδα, δεν έπρεπε ποτέ να την αναλάβεις. Αν είσαι Παναθηναϊκός και πονάς την ομάδα, φύγε. Βασικά ό,τι και να είσαι, ΠΑΡΑΙΤΗΣΟΥ!
  • Ο συγκεκριμένος ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΤΙΤΛΟΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ μιας πολύ καλής μαύρης κωμωδίας του 2014, περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια το χάος που επικρατεί στις σκέψεις και στις αναλύσεις του πιο μπασκετικού κοινού της χώρας, ημών των ιδίων, που αν ήμασταν προπονητές στην πανάθα μια χρονιά, θα την είχαμε πάει final 4 για πλάκα. Πριν προχωρήσω στην αποψάρα μου, να ευχηθώ καλή σεζόν στην κοινότητα και κουράγια, γιατί θα μας βγει η πίστη και φέτος. Το καλοκαίρι πατάγαμε τα τιμημένα ταραφλεξ του ΟΑΚΑ με τον Pro και καθώς αγναντεύαμε τις κερκίδες περιμένωντας να ακούσουμε SLAAAYYEEEERRR για τελευταία φορά, υπήρχε η κοινή αίσθηση οτι το ρόστερ είναι για ωραία πράγματα, αλλά μας λείπει ...ο Τσάβι. Οκ εγώ είμαι εμμονικός σχεδόν με τον Καταλανό, αλλά ακόμα και τώρα πιστεύω οτι αυτό το ρόστερ θα έκανε παπάδες στο set παιχνίδι μαθαίνοντας στον Φριντέντ να παίζει off ball. Μα είναι αδύνατο να μάθει να παίζει έτσι ο πιο καφενειακός Αμερικάνος που πέρασε ποτέ από την ομάδα (μονίμως ειρωνικό υφάκι, απόλυτα εξοργιστική επιθετική ξερολίτιδα, πάντα έτοιμος να γκρινιάξει στους διαιτητές χωρίς αφορμή. Αλήθεια αυτός ο τύπος γεννήθηκε για να παίζει στην Ελλάδα, και μετά το μπασκετ μπορεί να κάνει καριέρα στην πρέφα). Αλήθεια; Χθες είδαμε πολλές off ball δράσεις από τον Αμερικάνο, γεγονός που τον οδήγησε σε καλύτερα -ποιοτικότερα σουτ, και γενικά στην καλύτερη επιθετική λειτουργία της ομάδας. Τι θέλω να πω. Η ομάδα δουλεύει. Το προπονητικό σταφ δουλεύει, και παρουσιάζει -επιθετικά - περισσότερα πράγματα από οτι περίμενα σε αυτό το σημείο της σεζόν. Προφανώς δεν έχει δοκιμαστεί στον υψηλότερο ανταγωνισμό και αυτό θα φανεί εν πολλοίς και στην βδομάδα που έρχεται. Γιατί και στις ήττες η ομάδα ήταν συμπαθητική. Επιθετικά. Το πρόβλημα έγκειται στην αμυντική -μη- λειτουργία. Προς το παρόν τλχ, μιας και πάνω κάτω ξέρουμε οτί θα παρουσιάσει κάτι κομπακτ το προπονητικό σταφ στην πορεία της σεζόν. Βέβαια το στοίχημα Παπατζον πάει να χαθεί, και ο Τζόνσον είναι ακόμα κατώτερος των αμυντικών προσδοκιών. Επιπλέον η στελέχωση στα γκαρντ είναι προβληματική , τόσο που πιθανότατα ο Ραις δεν έχει ρόλο σε αυτό το μπάσκετ που παρουσιάζεται. Άρα είναι καλός ο Άρτζι; Κατά τη γνώμη μου όχι, και έχει ταβάνι που το ξέρουμε, είναι αναλώσιμος, οι παίκτες λογικά τον κοροιδεύουν γτ δεν μιλάει αγγλικά και κάνει σαν τσοπάνης ( πέρα από την πλάκα η καλύτερη μεταγραφή του καλοκαιριού είναι ο μεταφραστής που ξέρει πολυ μπασκετάκι), αλλά η μέχρι τώρα δουλειά που κάνει δεν δικαιολογεί το κλίμα προπονητοφαγίας που παίζει στην πράσινή μας παράνοια. Και η παραπάνω διαπίστωση έρχεται από έναν φανατικό κατήγορο του πλάνου ''φέρνω Πεδουλάκη για να τον απολύσω στην πρώτη στραβή''. Να είμαστε δίκαιοι και να του δώσουμε την ευκαιρία που επιζητεί, για όσο θα παρουσιάζει βελτίωση. Προς το παρόν το κάνει.
  • Δε θα γράψω πολλά για να μη σας κουράσω. Δύο πράγματα μόνο προς τον Αργύρη... Αν είσαι Παναθηναϊκός και πονάς την ομάδα, δεν έπρεπε ποτέ να την αναλάβεις. Αν είσαι Παναθηναϊκός και πονάς την ομάδα, ΠΑΡΑΙΤΗΣΟΥ.